【ข้อความระบบ: กรุณารับผู้เช่าคนแรก เพื่อปลดล็อคฟังก์ชันระบบ】
เฉินเหมียนมองดูข้อความบนแผงระบบ แล้วเลื่อนสายตาไปยังหญิงสาวเผ่าเอลฟ์ที่อยู่ตรงหน้า
นี่คือปีที่ห้าสิบแล้วที่เขาข้ามมิติมายังทวีปเซเซีย
โลกต่างมิติที่มีทั้งดาบและเวทมนตร์
หลายปีผ่านไป นิ้วทองที่เทพธิดาเคยสัญญาไว้ก็ไม่แม้แต่จะปรากฏเงา
ตลอด 50 ปีที่ผ่านมา เขาผ่านดันเจี้ยนใหญ่น้อยมาแล้วนับไม่ถ้วน ท่องไปทั่วทุกอาณาจักร และในขณะที่เขากำลังเตรียมตัวใช้ชีวิตเกษียณในโลกนี้อย่างเต็มตัว นิ้วทองก็มาซะงั้น
อพาร์ตเมนต์ทันสมัยหลังหนึ่งที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในป่ามรณะซึ่งเป็นเขตไร้มนุษย์
แล้วก็ระบบเก็บค่าเช่าที่คอยแต่จะเตือนเขาให้ "มอบบ้านอันอบอุ่นแก่ผู้ที่ต้องการ" พร้อมกับยื่นข้อเสนอประหลาด ๆ
เฉินเหมียนเคยคิดว่าไอ้นิ้วทองนั่นก็คือพรสวรรค์ด้านเวทมนตร์ของเขาแท้ ๆ ดูท่าจะคิดมากไปเอง
ระบบที่มาช้าไปถึง 50 ปี จะยังมีประโยชน์อะไรกับเขาในตอนนี้หรือไม่?
เรื่องนี้คงต้องลองทำดูถึงจะรู้
เฉินเหมียนเงยหน้าขึ้นสำรวจหญิงสาวเผ่าเอลฟ์ตรงหน้าอย่างละเอียด
เธอดูอายุราวยี่สิบต้น ๆ ใบหน้างดงาม
แต่อายุจริงต้องมากกว่านี้แน่นอน เพราะเอลฟ์ในโลกนี้เป็นเผ่าพันธุ์อายุยืน
ผมยาวสีน้ำตาลอ่อนสยายลงบนบ่าอย่างไม่ตั้งใจ เสื้อคลุมพ่อมดตัวหลวมก็ไม่อาจปกปิดรูปร่างงดงามของเธอได้
ยามนี้ดวงตาคู่สวยที่มีชีวิตชีวานั้นแฝงไว้ด้วยความกังวล ริมฝีปากแดงระเรื่อเม้มเข้าหากันเบา ๆ บวกกับใบหูเอลฟ์อันเป็นเอกลักษณ์... สวยดีแท้
แต่กลิ่นอายเวทนี่มัน... นักผจญภัยระดับพลอยแดงขั้น 78 งั้นหรือ?
พลังระดับนี้ แม้ในหมู่เอลฟ์ที่มีอายุขัยยืนยาวก็หาได้ยาก
เพราะถึงจะเป็นนักเวทหลวงประจำราชสำนักแห่งอาณาจักรไฮล่าที่มีระดับพลอยแดงเหมือนกัน ก็ยังอยู่แค่ขั้น 72
แต่เวทมนตร์ของเอลฟ์ตรงหน้าดูเหมือนจะถูกผนึกไว้
มีกลิ่นอายคำสาปธาตุมืดที่รุนแรงมาก
กลิ่นอายแบบนี้เขาเคยสัมผัสมาก่อน... มันคือลัทธิเงาทมิฬ
เหล่าสาวกผู้คลั่งไคล้ที่ถูกแม่ทัพเงาทมิฬล้างสมอง
แม้แม่ทัพเงาทมิฬจะถูกกำจัดไปนานแล้ว แต่ลัทธินี้ก็ยังคงอยู่
ฟลอร่าหนีรอดจากการตามล่าของลัทธิเงาทมิฬมาได้จนถึงอาณาจักรไฮล่า
ผลคือระหว่างทางถูกฝูงอสูรโจมตี ทรัพย์สินติดตัวสูญหายหมด ตอนนี้ไม่มีเงินติดตัวสักแดงเดียว แถมยังไม่มีที่อยู่
เธอไม่เคยคิดเลยว่าเรื่องจะลงเอยแบบนี้
ด้วยสภาพที่สูญเสียเวทมนตร์เช่นนี้ ถ้าต้องนอนข้างถนน การจะหลบเลี่ยงการตามล่าของลัทธิเงาทมิฬนั้นยากมาก
"คุณฟลอร่า ไม่มีเงินก็เช่าได้นะ" เฉินเหมียนพูดกับหญิงสาวเอลฟ์
ฟลอร่าถามด้วยความประหลาดใจ "จริงหรือคะ?"
"อืม แต่ต้องตกลงเงื่อนไขฉันสองข้อก่อน"
"...เงื่อนไขอะไรเหรอ?" ดวงตาของฟลอร่ามีแววกังวลเล็กน้อย ระหว่างทางเธอก็เจอคนที่คิดไม่ซื่อกับเธอมาบ้าง
เพียงแต่ตอนนั้นเวทมนตร์ของเธอยังไม่สูญเสียไปทั้งหมด ยังพอปกป้องตัวเองได้
"ไม่ต้องห่วง แค่เงื่อนไขง่าย ๆ เอง" เฉินเหมียนหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วพูดต่อ "ถ้าถึงตอนนั้นคุณคิดว่าเงื่อนไขฉันเกินไป ก็เดินออกไปได้เลย"
ฟลอร่าลังเลครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้า เธอรู้สึกถึงความมุ่งร้ายอะไรจากเจ้าของบ้านคนนี้ไม่เจอ อย่างน้อยแววตาที่เขามองเธอก็ไม่มีอารมณ์ที่ทำให้เธอรู้สึกไม่สบายใจ
เสียงของเธอเบา แฝงไว้ด้วยความดื้อรั้นนิด ๆ "ถึงตอนนี้ฉันจะไม่มีเงินเลยจริง ๆ แต่ฉันเป็นนักชิมนะ ภายหลังต้องจ่ายค่าเช่าได้แน่"
"ได้" เฉินเหมียนพยักหน้าอย่างไม่ยี่หระ "ถ้าไม่มีปัญหาอะไร ฉันจะพาไปดูห้อง"
ฟลอร่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะก้าวตามเขาไป
ทั้งสองเดินฝ่าฝูงชน ฟลอร่าสวมเสื้อคลุมพ่อมด ดึงฮู้ดลงมาปิดหูเอลฟ์เรียวยาวอันเป็นเอกลักษณ์จนมิด อ้อมไปหลายทางจึงพ้นจากกลุ่มคนหนาแน่น
เฉินเหมียนพาเธอเดินเร็ว ๆ เลี้ยวเข้าไปในตรอกไร้ผู้คน
"คุณเจ้าของบ้าน ที่พักอยู่ตรงนี้หรือ?"
เฉินเหมียนส่ายหน้า มือซ้ายวางลงบนไหล่ของฟลอร่าเบา ๆ "การเคลื่อนย้ายอาจจะพิเศษหน่อย ไม่ต้องกังวลนะ"
แล้วทั้งสองก็หายไปจากที่ตรงนั้น
ฟลอร่ารู้สึกถึงความพลิ้ววิงเวียนที่อบอุ่น ไม่ใช่การกระชากดึงราวกับถูกฉีกแบบวงเวทเคลื่อนย้าย แต่เหมือนถูกล้อมรอบด้วยน้ำอุ่นแล้วค่อย ๆ พยุงขึ้น
เพียงชั่วพริบตา เท้าก็สัมผัสพื้นแข็ง
เร็วมาก... นี่คือเวทมนตร์เคลื่อนย้ายอะไร?
สายลมพัดมาจากทุ่งกว้าง นำกลิ่นของหญ้าเขียวและดินโคลนมาด้วย ไกลออกไปเป็นป่าทึบ
แต่สิ่งที่ทำให้ฟลอร่าสังเกตได้จริง ๆ คืออพาร์ตเมนต์สีครีมที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า
ตึกสูงสามชั้น ทรงสี่เหลี่ยมตรง ๆ ผนังภายนอกทาด้วยสีขาวนวล ไม่มีการตกแต่งอันใด
แต่ละชั้นมีหน้าต่างเรียงเป็นระเบียบ กระจกใสสะอาดจนวาววับ กรอบหน้าต่างเป็นโลหะสีเทาเข้ม
ดาดฟ้าเรียบเสมอ มีขอบกั้นเตี้ย ๆ โดยรอบ
ทั้งตึกดูเรียบง่าย แข็งแรง ตั้งอยู่อย่างเงียบสงบบนทุ่งกว้างนี้ ราวกับขึ้นอยู่ตรงนี้มาแต่แรก
"นี่มัน..."
"บ้านฉัน" เฉินเหมียนยืนอยู่ข้างหลังเธอครึ่งก้าว
ลมพัดผ่านมา นำกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมของเธอมาด้วย
เฉินเหมียนสูดจมูกโดยไม่รู้ตัว จากนั้นก็เห็นปลายหูเอลฟ์ของฟลอร่ากระดิกเล็กน้อย
เธอหันมามองเฉินเหมียน ดวงตาสวยมีแววสงสัยเล็กน้อย แถมยังมีเขินอายนิด ๆ ด้วยหรือเปล่า?
"...เมื่อกี้คุณดมฉันหรือเปล่า?" เสียงของเธอเบามาก
เฉินเหมียนหน้าตาเฉย "อืม"
ประสบการณ์อันยาวนานในโลกต่างมิติทำให้เฉินเหมียนไม่รู้สึกรู้สาอะไรกับคำว่าหน้าด้านอีกแล้ว
ฟลอร่าเงียบไปครู่หนึ่ง ใบหูเปลี่ยนเป็นสีแดงเรื่อ
เดินมาถึงประตู เฉินเหมียนวางมือลงบนแผงสีดำข้างประตู แผงนั้นสว่างขึ้น มีเสียง "ติ๊ด" สั้น ๆ ดังขึ้น
ประตูใหญ่ค่อย ๆ เปิดออก
อากาศเย็นสบายพวยพุ่งออกมา ปะทะแก้มของฟลอร่า
เธอสูดลมหายใจลึกโดยไม่รู้ตัว ไม่มีกลิ่นฝุ่นหรือกลิ่นอับชื้น แล้วก็ไม่มีกลิ่นธูปเวทมนตร์หลงเหลืออยู่
สะอาดอย่างไม่น่าเชื่อ
"ชั้นล่างเป็นพื้นที่ส่วนกลาง" เฉินเหมียนพูดไปพลางเดินไป "ห้องครัว ห้องอาหาร ห้องนั่งเล่น อยู่ตรงนี้หมด ชั้นสองถึงสามเป็นห้องพัก"
"ค่ะ!" ฟลอร่าเดินตามหลังเขา ตาลายไปหมดแล้ว
ตะเกียงบนเพดานที่เปล่งแสงสีขาวนวลนั่นไม่ใช่ตะเกียงเวทมนตร์ เธอสัมผัสได้ถึงคลื่นพลังเวทมนตร์ไม่ได้เลย
ผนังขาวเรียบลื่น พื้นปูด้วยไม้กระดานสีเข้ม แต่ละรอยต่อแนบสนิทไร้รอยต่อ
แต่ที่ทำให้เธอสนใจที่สุดคือห้องครัวที่นี่
ผิวหน้าเตาเรียบลื่น ไม่มีช่องใส่ฟืน แล้วก็ไม่มีร่องฝังเตาคริสตัลเวทมนตร์
ด้านบนเป็นวงกลมสี่วงที่ปกคลุมด้วยกระจกสีดำ เหนือเตามีครอบขนาดใหญ่ มองเห็นตาข่ายโลหะและท่อลาง ๆ
อ่างล้างจานใหญ่ อ่างคู่เรียงกัน ก๊อกน้ำสีเงินรูปทรงเรียบง่าย
แล้วก็ยังมีของชิ้นเล็ก ๆ ที่ทำจากโลหะซึ่งเธอไม่รู้จักอีก วางเรียงอย่างเป็นระเบียบบนเคาน์เตอร์
"นี่อะไรคะ?" ฟลอร่าชี้ไปที่เตา เสียงของเธอเบา แต่จับน้ำเสียงที่แฝงไว้ด้วยความสงสัยได้อย่างชัดเจน
เฉินเหมียนเดินมา "เตาแก๊สกับเตาแม่เหล็กไฟฟ้า ใช้แก๊สหรือไฟฟ้าทำให้ร้อน ข้าง ๆ เป็นเครื่องดูดควัน เวลาทำกับข้าวก็ดูดควันออกไปได้"
ฟลอร่าหันมามองเขา ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
เฉินเหมียนเข้าใจความรู้สึกของเธอดี ทั้งหมดนี้เป็นอุปกรณ์สมัยใหม่ ทวีปเซเซียไม่ได้พัฒนาเทคโนโลยีอะไรเลย
สิ่งที่ใช้ได้ผลจริงที่สุดในโลกนี้คือเวทมนตร์ และก็มีอาชีพต่าง ๆ มากมายที่เกิดจากเวทมนตร์
เฉินเหมียนพูดยิ้ม ๆ "ไม่เป็นไร เดี๋ยวฉันจะค่อย ๆ อธิบายให้ฟัง ไปดูห้องก่อนดีกว่า"
เขาพาฟลอร่าขึ้นไปยังชั้นสาม เดินไปยังห้องที่อยู่สุดทางเดิน
ตอนที่เปิดประตู เธอก็อึ้งไปอีกครั้ง
ห้องกว้างกว่าที่เธอคิด มีเตียงใหญ่ปูด้วยผ้าปูที่นอนสีขาวสะอาดตาตั้งชิดผนัง ตรงข้ามเป็นหน้าต่างกระจกบานใหญ่ สองข้างมีผ้าม่านสีครีมหนา ๆ แขวนอยู่ มองผ่านหน้าต่างจะเห็นป่าทึบกว้างใหญ่ไพศาล
และที่สำคัญที่สุดคือผ้าห่มที่สัมผัสนุ่มอย่างไม่น่าเชื่อ ให้ความรู้สึกฟูนุ่มอบอุ่น
ถ้าได้อยู่ที่นี่คงสบายน่าดู...
แต่... เหตุใดเขาถึงยอมให้ตนเองอยู่ฟรี?
คิดอย่างไรก็ไม่น่าถูกต้องเลย...
เจ้าของบ้านคนนี้จะไม่ยื่นเงื่อนไขที่เกินไปจริง ๆ หรือ?
"ห้องนี้เป็นไงบ้าง?" เฉินเหมียนพิงวงกบประตูถาม
"ดี... ดีมากค่ะ" เสียงของฟลอร่าค่อนข้างแห้งแล้ง "แต่ว่า คุณเจ้าของบ้าน ตอนนี้บอกเงื่อนไขได้หรือยังคะ?"
"เงื่อนไขมีสองข้อครับ"
ป.ล. ระบบระดับนักผจญภัยในเรื่องนี้ แต่ละระดับขั้นแบ่งเป็นสิบขั้น: มนุษย์, เหล็กดำ, ทองสัมฤทธิ์, เงิน, ทอง, แพลทินัม, เพชร, พลอยแดง, ตำนาน, วีรชน, แสงศักดิ์สิทธิ์, เทพนิยาย รวม 120 ขั้น