เสียงตะหลิวผัดดังมาจากในครัว และกลิ่นหอมของเนื้ออบอวลไปทั่ว
เฉินเหมียนลุกขึ้นเดินไปที่ประตูครัว
ฟลอร่ายืนอยู่หน้าเตา แขนเสื้อพับขึ้นถึงข้อศอก เผยให้เห็นแขนท่อนล่างขาวเนียน
ตอนนี้เธอกำลังย่างเนื้อวัวชิ้นหนึ่ง น้ำมันในกระทะดังฉ่า ๆ ขอบเนื้อเป็นสีน้ำตาลกรอบเล็กน้อย ตรงกลางยังเป็นสีชมพูระเรื่อ
หม้อข้าง ๆ กำลังต้มซุป ฟองปุด ๆ มีใบไม้เขียว ๆ สองสามใบลอยอยู่
“ใกล้เสร็จแล้วค่ะ” ฟลอร่าพูดโดยไม่หันมามอง เสียงเจือความประหม่าเล็กน้อย “คุณเฉินเหมียนนั่งรอสักครู่นะคะ”
เฉินเหมียนนั่งลงที่โต๊ะอาหาร
ไม่นานนัก สเต็กเนื้ออสูรทอดหนึ่งจาน ซุปผักหนึ่งถ้วย และน้ำจิ้มถ้วยเล็ก ๆ ก็ถูกยกมาเสิร์ฟ
เนื้ออสูรถูกหั่นเป็นชิ้นพอดีคำ แต่ละชิ้นเคลือบด้วยน้ำเนื้อแวววาว
ซุปผักดูเรียบง่าย แต่มีความหวานหอมที่อธิบายไม่ถูก คงจะใช้น้ำต้มเนื้อเป็นน้ำซุป
“ลองชิมดูนะคะ” ฟลอร่ายืนอยู่ข้าง ๆ นิ้วมือกำชายผ้ากันเปื้อนอย่างไม่รู้ตัว
เฉินเหมียนคีบเนื้อวัวชิ้นหนึ่งใส่ปาก
เนื้อนุ่มมาก ด้านนอกทอดจนกรอบ แต่ข้างในนุ่มเหมือนจะละลายในปาก น้ำเนื้อระเบิดในปาก แถมมีกลิ่นหอมนมจาง ๆ
เนื้อในตู้เย็นของเขาเป็นเนื้ออสูรระดับสูงจากชายขอบป่ามรณะ เนื้อคุณภาพดีกว่าเนื้ออสูรทั่วไปอยู่แล้ว แต่ที่สามารถควบคุมความสุกได้ขนาดนี้ ฝีมือการทำอาหารของฟลอร่านั้นยอดเยี่ยมจริง ๆ
“…อร่อยไหมคะ?” ฟลอร่าถามด้วยความคาดหวัง
“อร่อย”
เมื่อได้ยินคำตอบที่แน่วแน่ของเฉินเหมียน ฟลอร่าก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก “ดีจัง”
เธอนั่งลงฝั่งตรงข้าม ตักซุปให้ตัวเองบ้าง จิบทีละนิด ๆ
เฉินเหมียนกินอีกชิ้นหนึ่ง ก็นึกอะไรขึ้นได้ เงยหน้าขึ้นมองเธอ “ฟลอร่า เธอรู้จักอาหารเวทมนตร์ไหม?”
นี่คือสิ่งที่เขาเห็นในรายการความปรารถนาของฟลอร่า
“รู้จักค่ะ” เธอวางช้อน มองโต๊ะด้วยแววตาคิดถึง “สูตรอาหารโบราณบางสูตร เป็นอาหารที่ปรุงจากวัตถุดิบที่มีพลังเวท เมื่อกินแล้วสามารถเพิ่มพละกำลังชั่วคราว ความเร็วในการฟื้นฟูพลังเวท หรือแม้แต่รักษาบาดแผล และอร่อยมากด้วย”
“เธอทำเป็นไหม?” เฉินเหมียนมองเธอถาม
ฟลอร่านิ่งไปครู่หนึ่ง แล้วส่ายหัว “ทำเป็น แต่หาวัตถุดิบเวทมนตร์ยาก ถ้าซื้อก็แพงมาก”
สีหน้าเธอเรียบเฉย แต่เฉินเหมียนสังเกตว่านิ้วที่กำช้อนแน่นขึ้นเล็กน้อย “อีกอย่าง… พลังเวทของฉันอ่อนมาก”
เขาเปิดแผงระบบ ดูรายการความปรารถนาของฟลอร่า
【ความปรารถนาที่ 2: คิดค้นอาหารเวทมนตร์ (+300 แต้ม/ชนิด)】
“ถ้ามีวัตถุดิบแล้วล่ะ?”
ฟลอร่าเงยหน้าขึ้น แววตาสับสนเล็กน้อย “อะไรนะคะ?”
“ถ้าฉันมีวัตถุดิบเวทมนตร์ เธอจะลองทำดูไหม?”
ฟลอร่ากระพริบตา เหมือนกำลังคิดคำถามนี้อย่างจริงจัง “ตามทฤษฎี… ได้ค่ะ”
เธอลังเลอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดต่อ “ขั้นตอนอาหารเวทมนตร์พื้นฐานบางสูตร สามารถใช้ฝีมือแทนได้ แต่ผลลัพธ์จะลดลง”
“งั้นก็ลองดู” เฉินเหมียนพูดแทรก น้ำเสียงเรียบ ๆ
เขากินสเต็กเนื้อวัวชิ้นสุดท้ายหมด ลุกขึ้นเก็บจานชาม
“เรื่องวัตถุดิบฉันจะหาทางเอง เธอแค่รับผิดชอบศึกษาว่าทำอย่างไรก็พอ”
ฟลอร่ามองแผ่นหลังของเขาที่ถือจานเดินไปครัว ริมฝีปากขยับเล็กน้อย สุดท้ายก็พูดเบา ๆ ว่า “…ขอบคุณค่ะ”
ระหว่างล้างจาน เฉินเหมียนเปิดแผงระบบ
แค่เลื่อนอพาร์ตเมนต์เป็นระดับ 2 ก็จะทำภารกิจเริ่มต้นสำเร็จ ปลดล็อกสวนผักเวทมนตร์
พอมีสวนผักเวทมนตร์แล้ว การหาพืชเวทมนตร์ก็จะง่ายขึ้นมาก
“เลื่อนเป็นระดับ 2 ก่อนแล้วกัน” เขาปิดแผง เช็ดจานให้แห้งแล้วเก็บเข้าที่
“คือว่า… คุณเฉินเหมียนคะ”
“อืม”
“ฉัน… ไม่มีเสื้อผ้าเปลี่ยนเลย”
ตอนที่ฟลอร่าพูดประโยคนี้ เสียงเงียบลงเรื่อย ๆ หน้าก็แดงขึ้นอีก
“ได้” เฉินเหมียนเช็ดมือ “เธอรอสักครู่”
เขาขึ้นไปชั้นบน รื้อตู้เสื้อผ้าของตัวเอง
ถึงจะเรียกว่าตู้เสื้อผ้า แต่จริง ๆ ก็มีไม่กี่ชุด
ตลอด 50 ปี เขาใส่เสื้อรัดรูปและกางเกงขายาวแบบนักผจญภัยทั่ว ๆ ไปเป็นส่วนใหญ่ ทนทานดี แค่ไม่ค่อยสวยงาม
อย่างไรก็ตาม หลายปีมานี้เขาสะสม “ของที่ได้มาจากการต่อสู้” อยู่บ้าง
เขาค้นกล่องไม้ใบหนึ่งที่ก้นตู้
เปิดออก ข้างในมีเสื้อผ้าสตรีใหม่เอี่ยมพับไว้หลายชุด
มันคือสินค้าที่เขาช่วยไว้ได้เมื่อสิบกว่าปีก่อน จากกองคาราวานที่ถูกโจรปล้นโดยบังเอิญ
เจ้าของกองคาราวานยัดเยียดเสื้อผ้าสองสามชุดให้เขาเพื่อเป็นการขอบคุณ เหตุผลคือ “ภรรยาของท่านอาจได้ใช้”
ตอนนั้นเขาคิดว่ามันน่ารำคาญ เลยโยนทิ้งไว้ในกล่อง
ไม่คิดว่าจะได้ใช้จริง ๆ
เขาเลือกชุดเดรสทำจากผ้าลินินสีเขียวอ่อนตัวหนึ่ง เสื้อคลุมสั้นสีเทาอ่อนตัวหนึ่ง แล้วก็รองเท้าผ้าพื้นนิ่มอีกหนึ่งคู่
เนื้อผ้าสัมผัสแล้วนุ่มสบายมาก ขนาดดูแล้วก็พอดีกับรูปร่างของฟลอร่า
แล้วหยิบผ้าขนหนูสีขาวสะอาดอีกผืน ถือลงไปชั้นล่างด้วยกัน
ฟลอร่ายืนอยู่ในห้องนั่งเล่น มือสองข้างกำไม้เท้าเวท พอเห็นเฉินเหมียนถือเสื้อผ้ามากองหนึ่งก็ชะงัก “นี่มัน…”
“เธอใส่ชุดนี้ไปก่อน” เฉินเหมียนยื่นเสื้อผ้าให้ “อาจจะไม่ค่อยพอดีนักก็ทน ๆ หน่อย พรุ่งนี้ฉันจะไปซื้อที่ท่าเรือหลินอวี๋ให้สักสองสามชุด”
ฟลอร่ารับเสื้อผ้ามา ปลายนิ้วสัมผัสกับเนื้อผ้าลินินนุ่มนิ่มนั่น “เนื้อผ้านี่… นุ่มสบายจัง”
“ห้องน้ำอยู่สุดทางเดิน ใช้เครื่องทำน้ำร้อนเป็นไหม? หลักการเดียวกับเตาแก๊ส หมุนไปทางซ้ายเป็นน้ำร้อน”
“คุณสอนฉันแล้วค่ะ” ฟลอร่าถือเสื้อผ้าไว้แนบอก ใบหูแดงระเรื่อ “ขอบคุณค่ะ”
ประตูห้องน้ำปิดลง ไม่นานก็มีเสียงน้ำไหลดังมา
เด็กคนนี้จริง ๆ แล้วก็ไร้เดียงสาเหมือนกันนะ นักเวทระดับสูงที่เขาเคยเจอมาก่อนหน้านี้ เจ้าเล่ห์กันทุกคน
มิน่าถึงได้ตกอยู่ในสภาพสูญเสียพลังเวททั้งที่อยู่ในระดับนี้
ก็หลังจากมาถึงโลกนี้ไม่นาน ตัวเองก็เคยพลาดท่าเพราะไร้เดียงสาเกินไปมาแล้ว
ครั้งนั้นทำให้เขาเลือกเดินทางเพียงลำพัง
“ร้อนจัง! อืม หมุนไปทางขวา… อ้า ได้แล้ว”
เฉินเหมียนอดหัวเราะออกมาไม่ได้
ผ่านไปอีกประมาณ 20 นาที
เสียงของฟลอร่าดังมาจากปลายทางเดิน แฝงความลังเลเล็กน้อย “คุณเฉินเหมียน… ของสิ่งนี้ใช้ยังไงคะ?”
เฉินเหมียนลุกขึ้นเดินไป
ประตูห้องน้ำเปิดแง้มไว้ ฟลอร่ายืนอยู่หน้าอ่างล้างหน้า กำลังส่องกระจกพลางศึกษาที่เป่าผมในมือ
เฉินเหมียนเคยบอกเธอว่าอันนี้ใช้เป่าผม แต่ฟลอร่าที่เพิ่งเคยใช้ครั้งแรกเห็นชัดว่ายังไม่เข้าใจวิธีใช้
ในห้องน้ำ เธอเปลี่ยนมาสวมเดรสสีเขียวอ่อนตัวนั้นแล้ว ข้างนอกใส่เสื้อคลุมสั้นสีเทาอ่อน เสื้อผ้ารัดรูปกว่าชุดคลุมนักเวทของเธอเดิมมาก เอวรับเข้ารูปเป็นธรรมชาติ ชายกระโปรงยาวแค่ข้อเท้า
ผมเปียกสยายบนบ่า ปลายผมยังมีน้ำหยด ทำให้ผ้าบนไหล่เปียกไปนิดหน่อย
เธอหันมามองเฉินเหมียน หน้าแดงระเรื่อ “เสื้อผ้านี่… ดูเหมือนจะใหญ่ไปหน่อยนะคะ”
ใหญ่ไปนิดหน่อยจริง ๆ
คอเสื้อเปิดอ้าเล็กน้อย เผยให้เห็นกระดูกไหปลาร้าขาวเนียนและแนวไหล่ แต่โดยรวมแล้วดูดีกว่าชุดคลุมก่อนหน้านี้ของเธอมาก
“ดีแล้ว” เฉินเหมียนพูด “พรุ่งนี้ไปซื้อที่พอดีตัวสักสองสามชุด”
“ฉะ ฉันตอนนี้ไม่มีเงิน”
“งั้นก็ติดค้างไว้ก่อน รอมีเงินแล้วค่อยคืนฉัน”
เฉินเหมียนเดินเข้าไป หยิบที่เป่าผมจากมือฟลอร่า ตบม้านั่งเล็ก ๆ ข้างอ่างล้างหน้า “นั่งตรงนี้”
ฟลอร่าลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วนั่งลงหันหลังให้เขา หลังตรงตั้งตรง
เฉินเหมียนกดสวิตช์ ที่เป่าผมส่งเสียงหึ่งเบา ๆ ลมร้อนพุ่งออกมา
เขาใช้หลังมือลองเช็คอุณหภูมิก่อน แล้วรวบผมเธอขึ้นมาปอยหนึ่ง
เส้นผมนุ่มสลวยสีน้ำตาลอ่อนลอดผ่านซอกนิ้ว ยังเปียกอยู่ มาพร้อมกลิ่นหอม เป็นกลิ่นหอมดอกไม้อ่อน ๆ ผสมกับกลิ่นหอมเฉพาะตัวของเธอที่อธิบายไม่ถูก
ร่างของฟลอร่าเกร็งแน่น
“ผ่อนคลาย”
“…อืม”
ลมร้อนเป่าจากโคนจรดปลายผม นิ้วของเฉินเหมียนค่อย ๆ สางผมเธอ
“คุณเฉินเหมียนคะ”
“เรียกเฉินเหมียนก็พอ”
“…คุณเฉินเหมียน” เธอหยุดไปครู่หนึ่ง “ของที่นี่คุณทำเองทั้งหมดเลยหรือคะ?”
เฉินเหมียนคิด ๆ ดู “เสกออกมาต่างหาก”
“หา? คุณเฉินเหมียนนี่ก็… ตอบส่ง ๆ จริง ๆ เลยนะคะ”
เฉินเหมียนหัวเราะแห้ง ๆ ที่นี่เป็นอพาร์ตเมนต์ธรรมดา ของที่ระบบสร้างออกมาก็เรียกได้ว่าเสกออกมาไม่ใช่หรือ?
พูดความจริงยังไม่มีใครเชื่อ
ฟลอร่านิ่งไปพักหนึ่ง “ที่นี่คือที่ไหนคะ?”
“ป่ามรณะ”
“หา? จริงหรือคะ? ป่ามรณะไม่ได้มีอสูรที่น่ากลัวเต็มไปหมดหรือคะ?”
“อื้ม จริง ๆ อยู่นิ่ง ๆ” นิ้วของเฉินเหมียนหยุดไปชั่วขณะ แล้วเป่าต่อ “ไม่ต้องห่วง ที่นี่ปลอดภัยมาก”
“ทำไมล่ะคะ?”
“มีค่ายเวทมนตร์”
“อืม… คุณอยู่คนเดียวไม่เหงาหรือคะ?” ฟลอร่าเหมือนเด็กน้อยขี้สงสัย ดูไม่ออกเลยว่าเมื่อก่อนเป็นจอมเวทระดับ 78
“ชินแล้ว” เขาพูด “แล้วตอนนี้มีเธอแล้วไม่ใช่หรือไง”
ปลายหูของฟลอร่าแดงขึ้นฉับพลัน
ความเงียบงันในอากาศไปหลายวินาที
“……ฉันหมายถึงคนเช่า” เฉินเหมียนพูดเสริม
แน่นอนนี่ก็เป็นความทะเล้นของเขา
ฟลอร่าไม่ได้พูดอะไร แต่เฉินเหมียนเห็นหูเธอแดงขึ้นอีก
ตอนที่ผมใกล้แห้งหมาด ๆ นิ้วของเขาเผลอไปโดนปลายหูเธอ
ฟลอร่าสะดุ้งทั้งตัว เกือบกระโดดจากม้านั่ง
“ร้อนไปหรือ?” เฉินเหมียนรีบเลื่อนที่เป่าผมออกห่าง
“ไม่ เปล่าค่ะ ไม่ใช่ร้อน…” เสียงเธอเบาเหมือนยุง “หู… หูค่อนข้างอ่อนไหวน่ะค่ะ”
เฉินเหมียนนิ่งไปสักพัก “…อย่างนั้นฉันจะระวัง”
เขาเบามือลง ระมัดระวังหลีกเลี่ยงใบหูของเธอ
ร่างของฟลอร่าค่อย ๆ ผ่อนคลาย ศีรษะก้มลงเล็กน้อย เผยให้เห็นต้นคอขาวเนียน
มีเส้นผมสองสามเส้นติดอยู่บนผิวหนังส่วนนั้น เฉินเหมียนใช้นิ้วเขี่ยออกเบา ๆ ไหล่ของเธอก็เกร็งขึ้นอีกนิด
ในห้องน้ำมีแต่เสียงที่เป่าผม
ผ่านไปประมาณ 10 นาที ผมก็เป่าแห้งแล้ว ฟูสยายบนบ่า ภายใต้แสงไฟมีประกายเงางามจาง ๆ
“เสร็จแล้ว” เฉินเหมียนปิดที่เป่าผม
ฟลอร่าลุกขึ้น หันมา เงยหน้ามองเขา
หน้าเธอแดงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าเป็นเพราะลมร้อนหรืออะไร
ริมฝีปากอ้าเล็กน้อย เหมือนอยากจะพูดอะไร แต่สุดท้ายก็พูดแค่ “ขอบคุณค่ะ”
【ภารกิจโต้ตอบประจำวันเสร็จสิ้น! ได้รับ 30 แต้ม】
เฉินเหมียนเก็บที่เป่าผม หมุนตัวเตรียมเดินจากไป
เป่าผมให้สาวน้อยนี่ยุ่งยากจริง ๆ … สู้ใช้เวทมนตร์โดยตรงไม่ได้
เฉินเหมียนเดินกลับไปที่ห้องของตัวเอง
นอนบนเตียง เขาเปิดแผงระบบ เหลือบมองสัญญาฝึกให้เชื่องฉบับนั้น
“จับอะไรดีล่ะ…”
ครู่ต่อมา
“ก๊อก ๆ ๆ…”
“คุณเฉินเหมียน คุณหลับหรือยังคะ?” เสียงฟลอร่าที่แฝงความเขินอายดังมานอกประตู
“มีอะไร?”
“คือ… คือว่า… ฉันสัญญาว่าจะนวดให้คุณ ยังไม่ได้ทำตามสัญญาเลย…”