หนึ่งทุ่ม
ห้องประชุมเล็กของคณะกรรมการพรรคอำเภอเจียงเฉิง
ตอนโจวหมิงยวนผลักประตูเข้ามา บนโต๊ะประชุมก็มีแผนที่การกระจายตัวของแร่ธาตุ แผนผังนิคมอุตสาหกรรม และเอกสารข้อมูลอุตสาหกรรมสารเคมีฟลูออรีนในประเทศวางเต็มไปหมด
นอกจากเฉินโม่กับหลินว่านแล้ว หลิวหมิง กรรมการผู้จัดการบริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยี และจางไห่ หัวหน้าฝ่ายเทคนิค ก็มาถึงแล้วเช่นกัน
“คุณเฉินเพิ่งกลับจากเมืองเอกมณฑล ก็จัดฉากใหญ่โตขนาดนี้เลยหรือ”
โจวหมิงยวนถอดเสื้อคลุมออก ยิ้มพลางนั่งลงข้างที่นั่งประธาน
“ดูท่ามื้อเย็นคืนนี้คงกินไม่ค่อยสบายแล้วสิ”
“ข้าวไว้กินวันหลังก็ได้ แต่โอกาสทางอุตสาหกรรม ถ้าพลาดไปก็ไม่มีอีกแล้ว”
เฉินโม่เลื่อนเอกสารแผนงานฉบับหนึ่งไปตรงหน้าเขา
บนปกมีข้อความตัวใหญ่เขียนไว้ว่า: ร่างแผนห่วงโซ่อุตสาหกรรมสารเคมีฟลูออรีนและวัสดุพลังงานสะอาดของอำเภอเจียงเฉิง
โจวหมิงยวนเปิดเอกสารอ่าน
เหมืองแร่ฟลูออไรต์ กรดไฮโดรฟลูออริกไร้น้ำ กรดไฮโดรฟลูออริกเกรดอิเล็กทรอนิกส์ ลิเธียมเฮกซาฟลูออโรฟอสเฟต อิเล็กโทรไลต์ วัสดุแบตเตอรี่ลิเทียม
ตั้งแต่ทรัพยากรแร่ธาตุไปจนถึงวัสดุปลายทาง ห่วงโซ่อุตสาหกรรมทั้งสายถูกวาดไว้อย่างครบถ้วนบนกระดาษ
สีหน้าของเขาค่อย ๆ จริงจังขึ้น
“บริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยีเป็นแค่จุดเริ่มต้น”
เฉินโม่ชี้ไปยังแผนภาพอุตสาหกรรมแล้วกล่าวว่า “การผลิตลิเธียมเฮกซาฟลูออโรฟอสเฟตเพียงอย่างเดียว ระยะสั้นทำกำไรได้จริง แต่ถ้าไม่มีการควบคุมทรัพยากรต้นน้ำ และไม่มีลูกค้าปลายน้ำที่มั่นคง พอตลาดเปลี่ยนเมื่อไร บริษัทก็อาจถูกบีบคอได้ทุกเมื่อ”
“สิ่งที่เจียงเฉิงจะทำไม่ใช่แค่โรงงานเคมีแห่งหนึ่ง”
“แต่จะสร้างคลัสเตอร์อุตสาหกรรมสารเคมีฟลูออรีนและวัสดุพลังงานสะอาดที่ครบวงจร โดยมีทรัพยากรแร่ฟลูออไรต์เป็นรากฐาน”
หลิวหมิงอดถามไม่ได้ว่า “คุณเฉิน ตอนนี้กำลังการผลิตของบริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยียังเดินเครื่องได้ไม่เต็มที่ จะขยายไปทั้งต้นน้ำและปลายน้ำตั้งแต่ตอนนี้ ไม่เร็วเกินไปหรือครับ”
“ถ้ารอให้ตลาดพิสูจน์ก่อนว่าลิเธียมเฮกซาฟลูออโรฟอสเฟตสำคัญแค่ไหน ถึงตอนนั้นก็ไม่เหลือโอกาสให้เราวางหมากในราคาถูกแล้ว”
เฉินโม่หันไปมองจางไห่