สวี่ชิ่งมองข้อความบรรทัดนั้นบนหน้าจอโทรศัพท์ ในที่สุดน้ำตาก็ไหลออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่
เธอไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง ได้แต่ก้มหน้า ใช้หลังมือเช็ดหางตาอย่างลวก ๆ
ความคับข้องใจ ความหวาดกลัว ความอับอาย และความไร้เรี่ยวแรงที่กดทับอยู่ในใจตลอดช่วงนี้ ราวกับเพิ่งพบทางระบายออกในวินาทีนี้
กรรมการผู้จัดการประจำสโมสรรีบสั่งให้คนพาเธอขึ้นไปยังห้องพักผ่อนชั้นบน
“คุณสวี่ พักที่นี่ก่อนนะครับ เราจัดผู้จัดการหญิงมาอยู่เป็นเพื่อนคุณแล้ว”
“เราบันทึกภาพกล้องวงจรปิดคืนนี้ไว้ทั้งหมดแล้ว คนในห้อง 308 ก็จะยังออกไปไหนไม่ได้”
ตอนพูดเขาระมัดระวังเป็นอย่างมาก ท่าทีแทบจะนอบน้อม
สวี่ชิ่งยังคงมึนงงอยู่บ้าง
เธอนั่งบนโซฟา มือกำโทรศัพท์ไว้แน่น
ที่ผ่านมาเธอเห็นผู้โดยสารออกคำสั่งกับเธออย่างวางอำนาจจนชิน และเห็นหัวหน้าใช้คำพูดแค่เรื่องจัดตารางเวร เลื่อนตำแหน่ง หรือร้องเรียน ก็กดดันคนจนแทบหายใจไม่ออกจนชิน
แต่คืนนี้ เพียงเพราะเฉินโม่พูดประโยคเดียว ท่าทีของทั้งสโมสรก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
ที่แท้โลกใบนี้ก็ไม่ได้ไร้เหตุผลเสียทีเดียว
สิบนาทีต่อมา ผู้จัดการหญิงก็ยกน้ำอุ่นกับยาแก้เมามาให้
“คุณสวี่ ดื่มน้ำสักหน่อยก่อนนะคะ”
สวี่ชิ่งรับแก้วมา น้ำเสียงแผ่วเบา
“ขอบคุณค่ะ”
ผู้จัดการหญิงนั่งลงข้าง ๆ แล้วพูดอย่างอ่อนโยนว่า “คุณวางใจได้เลยค่ะ ทางคุณเฉินจัดคนมาแล้ว”
สวี่ชิ่งชะงักไป
“คุณเฉินจะมาหรือคะ?”
“ไม่ใช่คุณเฉินมาเองค่ะ”
ผู้จัดการหญิงรีบอธิบาย
“น่าจะเป็นคนที่เขาจัดมาให้ค่ะ”
สวี่ชิ่งพยักหน้า ใจจึงสงบลงไปมาก
……
ทางเดินชั้นล่าง
บรรยากาศหน้าห้อง 308 เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว