ผู้จัดการบัญชีของแผนกหลักทรัพย์ไห่ทงแซ่หลิน เดิมทีเป็นแค่พนักงานระดับล่างที่ดิ้นรนเอาตัวรอด แต่ตอนนี้ พอมองดูคนตรงหน้าที่ใส่ชุดนักเรียนมัธยมหนึ่ง เขาก็อดขำไม่ได้
แต่สิบห้านาทีต่อมา เฉินโม่ก็ใช้ศัพท์เฉพาะทางการเงินระดับมืออาชีพและตรรกะที่ไร้ช่องโหว่ ทลายกำแพงทางจิตใจของผู้จัดการหลินลงอย่างสิ้นเชิง
สุดท้าย ผ่านการขออนุมัติจากผู้จัดการหลินถึงหัวหน้า เฉินโม่ก็ขายบัญชีรถไถคุณภาพสูงและปลอดภัยพวกนี้ให้กับกลุ่มเงินนอกตลาดในเมืองในราคาที่สูงมาก
หนึ่งแสนสองหมื่น
ในปี 2014 ของอำเภอเล็กๆ แห่งนี้ นี่คือเงินก้อนโตที่ครอบครัวธรรมดาต้องไม่กินไม่ใช้ถึงสองสามปีถึงจะเก็บได้
ส่วนเฉินโม่ใช้เวลาไม่ถึงสี่สิบแปดชั่วโมง ก็สะสมทุนตั้งต้นแบบเสือมือเปล่าได้สำเร็จ
เขาจ่ายค่าตอบแทนหนึ่งพันห้าร้อยให้กับเพื่อนร่วมงานที่เวยซานพามาตามสัญญา และคืนเงินให้เวยซานสี่พันสอง บวกค่าหุ้นอีกหนึ่งหมื่น
เวยซานปฏิเสธไม่สำเร็จ รับมาด้วยน้ำตาคลอ และยิ่งภักดีต่อเฉินโม่มากขึ้น
แต่เงินหนึ่งแสนนี้ สำหรับเฉินโม่แล้ว เป็นแค่จุดเริ่มต้นเท่านั้น
เช้าวันเสาร์
เฉินโม่พาเวยซานขึ้นรถไฟความเร็วสูงไปซูโจว-ซูหาง
ในคืนก่อนตลาดกระทิงใหญ่ บริษัทเงินกู้นอกระบบในแถบเจียงซู-เจ้อเจียง-เซี่ยงไฮ้ผุดขึ้นมาราวกับหน่อไม้หลังฝน
นายหน้าทางการเงินพวกนี้ที่ล้ำเส้นสีเทา หากคุณกล้าเอา พวกเขาก็กล้าให้ ไม่สนว่าคุณคือใคร
พวกเขามองแค่เงินประกันและแนวตัดขาดทุน
ในอาคารสำนักงานหรูแห่งหนึ่งกลางเมืองซูโจว-ซูหาง
เจ้าของบริษัทเหิงหย่วนเผ่ยจือคาบซิการ์ มองเฉินโม่ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามด้วยความประหลาดใจ
แม้เฉินโม่จะเปลี่ยนมาใส่ชุดลำลองดูเป็นผู้ใหญ่ แต่ใบหน้าเด็กๆ ก็ยังปิดไม่มิด
แต่เมื่อเฉินโม่ฟาดเงินสดหนึ่งแสนลงบนโต๊ะ และบอกเงื่อนไขการเทรด เจ้าของก็เลิกดูถูกทันที