บรรยากาศคึกคักของเทศกาลตรุษจีนยังไม่จางหายไป ถนนหนทางในอำเภอเจียงเฉิงยังคงแขวนโคมแดงไว้ทั่ว บางครั้งก็ยังได้ยินเสียงประทัดระเบิดดังมาจากข้างทาง
เฉินโม่ได้อยู่บ้านอย่างสงบสุขอยู่สองวันเต็ม พาพ่อแม่ไปเยี่ยมญาติหลายบ้าน แล้วยังถูกเฉินจิ้งลากไปซักถามรายละเอียดเกี่ยวกับโปรเจกต์โต้วอินหลายครั้ง
แต่เขาปิดปากเงียบเกินไป เฉินจิ้งซักถามอยู่ตั้งนานก็ไม่ได้อะไรสักอย่าง โมโหจนแทบอยากบิดหูเขาอีกครั้ง
เช้าวันที่สี่ของตรุษจีน
เฉินโม่เพิ่งลงไปซื้อของกับพ่อ เฉินเจี้ยนกั๋ว โทรศัพท์ก็ดังขึ้น
เฉินโม่รับสาย เสียงของจางหนานจากปลายสายฟังดูตื่นเต้นอย่างเห็นได้ชัด
“คุณเฉิน ข้อมูลทดสอบภายในของโต้วอินระเบิดแล้วค่ะ”
ฝีเท้าของเฉินโม่ชะงักลง
“พูดให้ละเอียดหน่อย”
“ตั้งแต่คืนส่งท้ายปีเก่า คลิปแต่งตัวอวยพรตรุษจีนของพี่น้องตระกูลฉู่ก็ถูกผู้ใช้ทดสอบภายในส่งต่อกันซ้ำแล้วซ้ำเล่าค่ะ”
“เดิมทีเราเปิดรหัสเชิญไว้แค่สามพันรหัส แต่จากการแชร์ต่อในหมู่คนรู้จักและการขยายกลุ่มทดสอบภายใน ตอนนี้มีผู้ใช้ที่เปิดใช้งานจริงทะลุหนึ่งหมื่นเจ็ดพันคนแล้วค่ะ”
“เมื่อคืนยอดเล่นภายในวันเดียวทะลุหนึ่งล้านสองแสนครั้ง”
“เวลาใช้งานเฉลี่ยต่อคนอยู่ที่ยี่สิบหกนาทีค่ะ”
“ที่เกินคาดที่สุดคืออัตราการถ่ายคลิปตามแบบค่ะ”
จางหนานสูดหายใจเข้าลึก ๆ
“หลังจากเปิดเทมเพลตตรุษจีนไม่ถึงยี่สิบสี่ชั่วโมง ผู้ใช้ก็อัปโหลดคลิปตามแบบไปแล้วกว่าสามพันแปดร้อยคลิปค่ะ”
“ทั้งคลิปอวยพรปีใหม่ในหอพัก ฝาแฝดเปลี่ยนชุด คู่รักแปลงโฉม แล้วก็คลิปผลัดกันอวยพรระหว่างมื้อค่ำวันส่งท้ายปีเก่าของครอบครัว ทุกคนเริ่มเลียนแบบกันเองแล้วค่ะ”
“เราไม่ได้จ่ายเงินโปรโมตแม้แต่หยวนเดียว”
“ผู้ใช้กลุ่มนี้เล่นกันเองจนเริ่มติดลมแล้วค่ะ”
เฉินโม่ยืนอยู่ตรงทางเข้าตึก ในที่สุดก็เผยรอยยิ้มบาง ๆ ออกมา
สิ่งที่เขาอยากเห็นที่สุดไม่ใช่ยอดเล่น แต่คือการแพร่กระจายจากการเลียนแบบ