ตอนเฉินโม่กลับถึงเจียงเฉิงก็เป็นช่วงบ่ายแล้ว
รถเพิ่งจอดใต้ตึกในหมู่บ้านพนักงานกรมอนามัย หลี่ซิ่วอวิ๋นก็ยื่นหน้าออกมาจากหน้าต่างชั้นสอง
“โม่กลับมาแล้ว!”
เสียงไม่ดังนัก แต่แฝงความตื่นเต้นที่แทบเก็บไว้ไม่อยู่
เฉินโม่เงยหน้ามอง แล้วอดยิ้มไม่ได้
“แม่ครับ ผมเพิ่งลงจากรถ”
“รีบขึ้นมาเร็ว รีบขึ้นมา!”
พอเฉินโม่ขึ้นมาถึงห้องนั่งเล่น ก็เห็นว่ามีผลไม้กับน้ำชาวางเตรียมไว้เรียบร้อยแล้ว
เฉินเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ ข้างมือมีกระดาษแผ่นหนึ่งที่เขียนเลขที่บัตรเข้าสอบกับเลขบัตรประชาชนไว้เต็มไปหมด
ส่วนหลี่ซิ่วอวิ๋นเดินวนไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่น
“ทำไมเว็บเช็กคะแนนยังไม่เปิดอีกนะ”
เฉินเจี้ยนกั๋วเหลือบมองเวลา
“อีกสามนาที”
“ทำไมสามนาทีนี่มันช้าจัง”
เฉินโม่ถอดรองเท้าแล้วเดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น
“พ่อกับแม่ตื่นเต้นกว่าผมอีกนะครับ”
หลี่ซิ่วอวิ๋นถลึงตาใส่เขา
“พูดง่ายนะ ลูกกำลังจะเช็กคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัย แม่จะไม่ตื่นเต้นได้ยังไง”
เฉินเจี้ยนกั๋วกระแอมเบา ๆ
“พ่อไม่ตื่นเต้นหรอก”
พูดจบ เขาก็กดรีเฟรชหน้าเว็บอีกครั้ง
เฉินโม่รู้ทันแต่ไม่พูดอะไร เดินไปนั่งข้าง ๆ
ในที่สุดเวลาก็ผ่านไปจนถึงช่วงเปิดให้เช็กคะแนน
เฉินเจี้ยนกั๋วรีบกรอกข้อมูลทันที
เลขที่บัตรเข้าสอบ เลขบัตรประชาชน รหัสยืนยัน
กดค้นหา
หน้าเว็บหมุนอยู่สองสามวินาที
สายตาของทั้งสามคนจับจ้องไปที่หน้าจอพร้อมกัน
หน้าผลลัพธ์เด้งขึ้นมา
บนนั้นไม่มีคะแนน
มีเพียงข้อความหนึ่งบรรทัด
【คะแนนของคุณยังไม่เปิดให้ตรวจสอบในขณะนี้】
ห้องนั่งเล่นเงียบกริบในพริบตา
หลี่ซิ่วอวิ๋นชะงักไปครู่หนึ่ง
“นี่หมายความว่ายังไง?”
เฉินเจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วแล้วกดรีเฟรชอีกครั้ง
ก็ยังขึ้นข้อความเดิม
เขาไม่ยอมเชื่อ จึงกรอกข้อมูลใหม่อีกครั้ง
ผลลัพธ์ก็ยังเหมือนเดิม
【คะแนนของคุณยังไม่เปิดให้ตรวจสอบในขณะนี้】
หลี่ซิ่วอวิ๋นร้อนใจขึ้นมาทันที
“กรอกผิดหรือเปล่า?”
“ไม่ผิดครับ”
เฉินเจี้ยนกั๋วหยิบกระดาษขึ้นมาดูซ้ำแล้วซ้ำเล่า
“เลขที่บัตรเข้าสอบไม่ผิด เลขบัตรประชาชนก็ไม่ผิด”
เฉินโม่มองหน้าจอ ในใจก็พอเดาได้แล้ว
คะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยถูกปิดกั้นการตรวจสอบ
โดยทั่วไปจะเกิดกรณีแบบนี้กับผู้เข้าสอบที่ติดอันดับต้น ๆ ของจังหวัดเท่านั้น