ตลาดดิ่งลงหนักต่อเนื่องหลายวัน ข้างนอกโกลาหลไปทั้งวงการ
โทรศัพท์ของทุนไทชูแทบไม่เคยหยุดดัง
บางคนโทรมาถามว่าทุนไทชูรอบที่สามจะเปิดเมื่อไร
บางคนฝากเส้นสายมาขอพบเฉินโม่สักครั้ง
บางคนก็ยังไม่ยอมแพ้ อยากให้ทุนไทชูประเมินทิศทางตลาดในระยะต่อไป
แต่เฉินโม่ขี้เกียจสนใจเรื่องพวกนี้ หลังจัดทำแผนเปิดสถานะของทุนไทชูรอบที่สองอย่างละเอียดเสร็จ เขาก็ให้พนักงานของไทชู หมายเลข 1 หยุดยาวไปจนถึงกลางเดือนกรกฎาคม
ส่วนเขาก็เตรียมตัวกลับมณฑลซี ผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยใกล้จะประกาศแล้ว
แต่ก่อนหน้านั้น เฉินโม่ยังมีเรื่องหนึ่งที่ต้องจัดการ
วันนี้ธนาคารหัวกั๋วส่งข้อมูลยืนยันมาให้
บัญชีฟิวเจอร์สดัชนีหุ้นชำระบัญชีเสร็จเรียบร้อยแล้ว
หลังหักค่าตอบแทนส่วนตัวสิบล้านที่โอนให้เจ้าเฉียง เงินส่วนที่เหลือทั้งหมดก็เข้าบัญชีส่วนตัวของเฉินโม่ที่ธนาคารหัวกั๋วเรียบร้อยแล้ว
แปดร้อยล้านกว่า
เฉินโม่เหลือบมองข้อความ จากนั้นก็เปิดวีแชท แล้วเลื่อนไปยังรูปโปรไฟล์ของสวี่ชิ่ง
หลังจากครั้งก่อน แอร์โฮสเตสสาวผู้ฉลาดคนนี้ก็ไม่เคยเป็นฝ่ายมารบกวนเขาอีกเลย มีเพียงช่วงเทศกาลวันหยุดที่ส่งคำทักทายมาสองสามประโยคอย่างสุภาพ
เฉินโม่ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนส่งข้อความไปประโยคหนึ่ง
“ช่วงนี้สะดวกไหม”
……
สองทุ่มครึ่ง เมืองเอกมณฑล
สโมสรระดับท็อปจินหลาน ห้องรับรองหรูหมายเลข 308
ภายในห้องรับรองมีแสงไฟสลัว อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นบุหรี่และแอลกอฮอล์ฉุนจมูก
สวี่ชิ่งนั่งอยู่ตรงมุมข้างประตูเพียงลำพัง ปลายนิ้วขาวผ่องจับแก้วก้านยาวไว้ ในท้องราวกับมีกองไฟกำลังลุกโหมอย่างบ้าคลั่ง
วันนี้เธอดื่มไปไม่น้อยแล้ว
ทั้งไวน์แดง ทั้งไวน์ขาว ผสมปนกันไปหมด
ตอนแรกเธอยังฝืนยิ้มได้
แต่ตอนนี้แม้แต่เงาคนตรงหน้าก็เริ่มพร่าเลือน
“น้องสวี่ ไม่ใช่ว่าพี่จะว่าเธอนะ คนหนุ่มสาวอย่าหัวแข็งนักสิ”
ตรงที่นั่งประธาน ผู้จัดการหลิวจากแผนกดูแลความปลอดภัยของสายการบินนั่งพุงพลุ้ย สูบบุหรี่พ่นควันโขมงพลางมองเธอด้วยสายตาละโมบ