หลังกลับถึงเซี่ยงไฮ้ ประธานสวี่นอนหลับไปแค่สามชั่วโมง
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาก็เรียกประชุมทีมแกนกลางของเจ๋อซีทันที
บรรดารุ่นพี่ที่ติดตามเขามาหลายปีนั่งอยู่สองฝั่ง ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย
ประธานสวี่ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงออกคำสั่งไม่กี่ข้อ
“บัญชีที่มีความเสี่ยงสูงและใช้เงินกู้เลเวอเรจทั้งหมด ให้บังคับปิดสถานะก่อนตลาดปิดวันนี้! ส่วนเงินกองทุนหลักกับเงินจากทายาทตระกูลใหญ่ที่มีที่มาซับซ้อนและอธิบายภูมิหลังไม่ชัดเจน ต่อให้มีเบื้องหลังใหญ่โตแค่ไหน ก็คืนกลับไปทางเดิมทั้งหมด!”
“โครงการลับทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับข้อตกลงลับนอกสัญญา การบริหารมูลค่าหุ้นล็อตใหญ่ และการร่วมมือกับบริษัทจดทะเบียนเพื่อจัดฉาก ให้ระงับโดยไม่มีกำหนด!”
“ตั้งแต่นี้เป็นต้นไป เจ๋อซีจะปิดประตูไม่รับแขกทั้งหมด ไม่ให้สัมภาษณ์ ไม่เข้าร่วมเวทีสาธารณะ ใครกล้าออกไปทำตัวเป็นเป้าให้คนโจมตี เก็บข้าวของแล้วไสหัวออกไปทันที!”
ห้องประชุมกว้างใหญ่เงียบกริบในพริบตา
มีคนอดถามไม่ได้ว่า “ประธานสวี่ครับ ตอนนี้ตลาดกำลังไปได้สวย ถ้าเราเก็บมือในเวลานี้ จะไม่น่าเสียดายเกินไปหรือครับ?”
ประธานสวี่เหลือบมองเขา
“เงินยังหาใหม่ได้ แต่ชีวิตมีแค่ชีวิตเดียว”
สิ้นคำพูดนั้น ก็ไม่มีใครกล้าเอ่ยปากอีก
ราชาแห่งกองทุนเอกชนผู้เคยเฉียบคมและเปิดเผยฝีมือในตลาดมาโดยตลอด กลับเริ่มเก็บดาบเข้าฝักจริง ๆ แล้ว
……
หลายวันต่อมา ตลาดไม่ได้ร่วงลงในทันที
ตรงกันข้าม ดัชนีเซี่ยงไฮ้แกว่งตัวขึ้นลงซ้ำไปซ้ำมาเหนือระดับห้าพันจุด
ระหว่างวันดิ่งลงหลายครั้ง แต่ก็ถูกกระแสเงินมหาศาลดึงกลับขึ้นมาอย่างดื้อดึง
ทุกครั้งที่ตลาดร่วงหนักระหว่างวัน นักลงทุนรายย่อยที่ตาแดงก่ำต่างตีความว่าเป็นการล้างพอร์ตของเจ้ามือ