“คุณเฉิน เดินทางมาเหนื่อยแล้วครับ”
เพิ่งก้าวออกจากทางเดินเชื่อมเครื่องบินเข้าสู่โถงรับผู้โดยสาร ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบก็เดินตรงเข้ามาหา
เขาคือเจ้าเฉียง ผู้เคยฝ่าฟันในแวดวงการเงินมาในชาติก่อน และปัจจุบันได้รับมอบหมายงานสำคัญจากเฉินโม่ ในตำแหน่งประธานบริหารของทุนไทชู
ด้านหลังเจ้าเฉียงยังมีบอดี้การ์ดชุดดำรูปร่างกำยำสี่คน และรถมายบัคสีดำสองคันที่จอดรอเงียบ ๆ อยู่ด้านนอกช่องทางรับรองพิเศษ
เมื่อเทียบกับตอนอยู่ในอำเภอเล็ก ๆ ที่ต้องวางตัวเรียบง่ายแล้ว เจ้าเฉียงเข้าใจดีว่าในจิงตู้ซึ่งเป็นศูนย์กลางทุนที่เต็มไปด้วยเจ้าพ่อจากทุกสารทิศนั้น “กองทัพยังไม่เดิน เสบียงต้องมาก่อน” จึงจัดเต็มทั้งภาพลักษณ์และความปลอดภัยให้เฉินโม่อย่างดีที่สุด
“พี่เจ้า ไม่ได้เจอกันนานเลย ดูสุขภาพดีนะ”
เฉินโม่ล้วงกระเป๋าข้างหนึ่ง ชายเสื้อโค้ตพลิ้วขึ้นเล็กน้อยตามจังหวะก้าว สีหน้าสงบนิ่งขณะจับมือทักทายเจ้าเฉียง
“ต้องขอบคุณนายครับ ครึ่งเดือนมานี้ผมวิ่งขอใบอนุญาตทั่วจิงตู้ ทุกวันคึกเหมือนฉีดเลือดไก่” เจ้าเฉียงเดินตามหลังเฉินโม่ครึ่งก้าว พลางนำเขาไปยังช่องทางรถรับรองพิเศษและพูดเสียงเบา น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและยำเกรง “จิ่วติ้งกับเจ๋อซีเคลื่อนไหวในจิงตู้รวดเร็วมาก ที่นั่งซื้อขายเฉพาะ เซิร์ฟเวอร์เฉพาะ และช่องทางเทรดเชิงเผื่อผลความถี่สูงของไทชู หมายเลข 1 ผ่านการทดสอบภาระความเสี่ยงขั้นสุดท้ายเมื่อคืนนี้ครบหมดแล้ว เงินสมัครซื้อกองทุนสองพันล้านนอนนิ่งอยู่ในบัญชีรับฝาก ขยับไม่ได้เลย เช้าวันจันทร์เก้าโมงครึ่ง ขอแค่คุณสั่ง เงินก็เริ่มทยอยเข้าสู่ตลาดได้ทันที”
เฉินโม่ขึ้นไปนั่งเบาะหลังของรถมายบัค เจ้าเฉียงตามไปนั่งเบาะหน้าข้างคนขับ ลดกระจกเก็บเสียงลง แล้วยื่นเอกสารรายละเอียดการเปิดสถานะกับตารางกำหนดเวลาให้