ดึกสงัด ณ หน้าห้องผู้ป่วยวิกฤต อาคารผู้ป่วยใน โรงพยาบาลกลางเมืองฉางหู
กลิ่นฉุนของน้ำโซดาผสมกับน้ำยาฆ่าเชื้อลอยอบอวลอยู่ในอากาศ
เบียนเชอจางทรุดตัวนั่งหมดแรงอยู่บนม้านั่งพลาสติกยาว มือทั้งสองขยุ้มผมแน่น ดวงตาแดงก่ำ เล็บแทบจิกเข้าไปในหนังศีรษะ
ทันใดนั้น เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นอย่างเร่งร้อนก็ดังขึ้น ทำลายความเงียบงันของทางเดิน
“ขอถามหน่อยครับ… คุณเบียนเชอจางใช่ไหม?”
เบียนเชอจางเงยหน้าขึ้นอย่างเหม่อลอย เห็นชายวัยกลางคนในเสื้อแจ็กเก็ตยืนหอบหายใจอยู่ตรงหน้า เหงื่อท่วมศีรษะ
ผู้มาใหม่คือเฉินลี่ผิง อาฉิวของเฉินโม่ ซึ่งรีบเดินทางข้ามคืนมาหลังได้รับโทรศัพท์จากเฉินโม่
“ผมเบียนเชอจางครับ… แล้วคุณคือ?” เสียงของเบียนเชอจางแหบพร่า
“ผมเป็นอาฉิวของเฉินโม่!” เฉินลี่ผิงไม่ทันได้เช็ดเหงื่อก็ฉุดเบียนเชอจางขึ้นจากม้านั่ง “โม่โทรมาบอกแล้ว ผมรู้เรื่องหมดแล้ว เงินเข้าหรือยัง?”
“เข้า… เข้าแล้วครับ คุณเฉินโอนมาให้ห้าแสน…” เบียนเชอจางหยิบโทรศัพท์ออกมา มือสั่นจนแทบถือไม่อยู่ บนหน้าจอปรากฏข้อความแจ้งเตือนเงินเข้าจากธนาคาร
“เข้าก็ดีแล้ว! ไป ไปจ่ายเงินก่อน!” เฉินลี่ผิงลากเบียนเชอจางวิ่งลงไปชั้นล่าง
ตรงหน้าตู้เอทีเอ็ม เฉินลี่ผิงกวาดตามองใบแจ้งค่ารักษาที่ยาวเหยียด ก่อนพูดกับเบียนเชอจางเสียงหนักแน่น “เสี่ยวจาง ฟังผมนะ ตอนนี้อย่าเอาบัตรไปรูดจ่ายหนี้สองแสนอย่างเดียว ไปที่เคาน์เตอร์แล้วถอนเงินสดด่วนมาหนึ่งแสน!”
แม้สมองของเบียนเชอจางจะสับสนวุ่นวาย แต่เพราะเชื่อใจเฉินโม่อย่างหมดหัวใจ เขาจึงทำตามคำพูดของเฉินลี่ผิงทุกอย่าง รีบไปถอนเงินสดที่เคาน์เตอร์ออกมาครบหนึ่งแสน
เมื่อได้เงินสดมาแล้ว เฉินลี่ผิงก็อาศัยเส้นสายจากการทำธุรกิจในเมืองเอกมณฑล วนเวียนติดต่อจนหาทางไปถึงหน้าห้องผู้อำนวยการโรงพยาบาล ซึ่งกำลังอยู่เวรตลอดคืนได้สำเร็จ