ช่วงพลบค่ำ
บ้านพักข้างสถานีอนามัย
เฉินโม่ผลักประตูเข้ามา พ่อแม่ยังไม่เลิกงาน
เขาก่อไฟต้มน้ำอย่างคล่องแคล่ว แล้วค้นหาอาหารที่แม่ทำทิ้งไว้ตั้งแต่เช้าในครัว ก่อนจะนั่งรอเงียบ ๆ อยู่ในลานบ้าน
จนฟ้าเริ่มมืดลง เสียงฝีเท้าที่คุ้นเคยจึงดังขึ้นนอกประตูรั้ว
“เหล่าเฉิน กุญแจอยู่กับคุณหรือเปล่า?”
“เมื่อเช้าคุณเป็นคนล็อกประตูไม่ใช่เหรอ...”
หลี่ซิ่วอวิ๋นพูดหยอกสามีไปพลาง ผลักประตูรั้วเข้ามาไปพลาง
เมื่อเห็นเฉินโม่นั่งอยู่ตรงประตูห้องโถง ทั้งสองสามีก็ชะงักพร้อมกัน
“โม่?”
หลี่ซิ่วอวิ๋นดีใจขึ้นมาก่อน ทว่าสีหน้ากลับเคร่งขรึมลงอย่างรวดเร็ว
“ทำไมจู่ ๆ ถึงกลับมาล่ะ?”
“สถาบันกวดวิชาหยุดครึ่งวันครับ” เฉินโม่ตอบหน้าตาเฉย
“พี่สาวแกโทรมาบอกฉันแล้ว” หลี่ซิ่วอวิ๋นจ้องลูกชาย “เขาบอกว่าแกไปจิงตู้อีกแล้ว รีบสารภาพมาตามตรง ช่วงนี้ทำไมถึงชอบออกไปข้างนอกนัก?”
พ่อแม่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาคนละฝั่ง ดูราวกับกำลังร่วมกันสอบสวน
เฉินโม่จำต้องหยิบข้ออ้างที่เตรียมไว้ก่อนแล้วออกมาใช้
“ผมไปสำรวจมหาวิทยาลัยครับ”
“สำรวจมหาวิทยาลัย?”
“ครับ” เฉินโม่พยักหน้าอย่างจริงจัง “สอบรายเดือนครั้งนี้ผมก็ได้ที่หนึ่งของเมืองอีก โรงเรียนอยากให้ผมตั้งเป้าหมายให้สูงขึ้น ผมเลยไปดูมหาวิทยาลัยชิงหัวที่จิงตู้ล่วงหน้า แล้วก็สอบถามอาจารย์ที่นั่นเกี่ยวกับสาขาวิชาด้วยครับ”