เย็นวันเสาร์ อาคารบ้านพักโรงพยาบาลตำบล
ตอนที่เฉินโม่วางเงินสดห้าหมื่นหยวนเป็นปึก ๆ ลงบนโต๊ะอาหารเก่า ๆ บรรยากาศในห้องนั่งเล่นเหมือนถูกแช่แข็ง
เฉินเจี้ยนกั๋วถือถ้วยชาค้างกลางอากาศ หลี่ซิ่วอวิ๋นเพิ่งปลดผ้ากันเปื้อนก็ชะงักไป
ทั้งคู่เบิกตากว้าง จ้องเขม็งไปที่ธนบัตรสีแดงฉานบนโต๊ะ ตั้งสติไม่ติดอยู่นาน
ในตำบลเล็ก ๆ ห่างไกลแบบนี้ เงินห้าหมื่นหยวนในปี 2014 มันคือจำนวนเท่าไหร่กัน?
เฉินเจี้ยนกั๋วกับหลี่ซิ่วอวิ๋นรวมกัน ไม่กินไม่ใช้ทำงานทั้งปี ก็ได้ประมาณนี้แหละ
"เฉิน... เสี่ยวโม่ เงินนี้แกไปเอามาจากไหน? อย่าบอกนะว่าไปทำอะไรผิด ๆ มา!" น้ำเสียงหลี่ซิ่วอวิ๋นสั่นพร่า พยายามจะปัดเงินออกไปโดยไม่รู้ตัว
เฉินโม่เตรียมตัวมาก่อนแล้ว เขาพิงพนักเก้าอี้อย่างเป็นธรรมชาติ ใบหน้าเจือรอยยินดี "แม่ครับ คิดไปถึงไหนกัน ผมเดินผ่านร้านลอตเตอรี่ตอนเลิกเรียนเมื่อวาน ซื้อสลากขูดมาสองใบ สรุปถูกที่หนึ่งเลย หลังหักภาษีแล้วรวมกับเงินที่ผมเก็บเองได้หมื่นนึงพอดี"
"หนึ่งแสน?!" เฉินเจี้ยนกั๋วลุกพรวดพราด สูดลมหายใจเฮือก
"อื้ม" เฉินโม่พยักหน้า "ห้าหมื่นนี่ให้แม่กับพ่อเก็บไว้ใช้ที่บ้าน ส่วนอีกห้าหมื่น ผมโอนเข้าบัญชีพี่สาวตอนบ่ายแล้ว จะได้ให้พี่กินดี ๆ ตอนเรียนมหาวิทยาลัยที่เมืองหลวง ไม่ต้องไปทำงานพิเศษคอยเอาใจใคร"
"ไอ้เด็กคนนี้! เรื่องใหญ่ขนาดนี้ทำไมไม่บอกพ่อแม่ตั้งแต่แรก!" ถึงปากเฉินเจี้ยนกั๋วจะต่อว่า แต่แววตาตื่นตะลึงและดีใจสุดขีดนั้นปิดไม่มิดเลย
เขาเป็นพ่อหัวโบราณ การที่ลูกชายมีกตัญญูแบบนี้ กลับทำให้ปลื้มใจยิ่งกว่าถูกรางวัลเสียอีก
"พี่สาวแกเพิ่งส่งข้อความมา บอกว่าได้เงินก้อนมหึมา กำลังจะแจ้งความแล้ว!" หลี่ซิ่วอวิ๋นดูมือถือพลางหัวเราะทั้งน้ำตา "เสี่ยวโม่ เงินนี้พ่อกับแม่จะเก็บไว้ให้แก ไว้เรียนมหาวิทยาลัยกับแต่งเมียในวันข้างหน้า!"
มองรอยยิ้มที่หางตาพ่อแม่และสีหน้าที่ค่อย ๆ ผ่อนคลาย ในใจเฉินโม่ถอนหายใจยาวเหยียด
นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้น รอให้จังหวะเหมาะสม เขาจะให้พ่อแม่ใช้ชีวิตบั้นปลายไร้กังวลจริง ๆ แต่ตอนนี้ ใช้ข้ออ้างลอตเตอรี่ค่อยเป็นค่อยไปแบบนี้ เป็นอะไรที่ปลอดภัยที่สุดแล้ว
……
สายวันต่อมา
"ก๊อก ๆ ๆ ——"