เช้าวันรุ่งขึ้น
มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้
เฉินโม่สวมเสื้อโค้ตแคชเมียร์สีดำ ด้านในเป็นเสื้อไหมพรมคอเต่าสีเดียวกัน เขาเดินเข้าประตูมหาวิทยาลัยเพียงลำพัง
มหาวิทยาลัยในยุคนี้ยังไม่มีระบบตรวจบัตร ใคร ๆ ก็เข้าออกได้อย่างอิสระ
ตอนนี้เฉินโม่สูงเกือบหนึ่งเมตรแปดสิบ ไหล่ผึ่งผาย แผ่นหลังตรง แม้ใบหน้ายังมีความอ่อนเยาว์ของเด็กหนุ่มอยู่บ้าง แต่กิริยาท่าทางกลับสุขุมหนักแน่น บุคลิกโดดเด่นไม่ธรรมดา ตลอดทางมีนักศึกษาหญิงที่เดินผ่านหันมามองเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
บางคนเดาว่าเขาเป็นนักศึกษาใหม่ที่เพิ่งเข้าเรียน บางคนก็คิดว่าเขาดูเหมือนผู้รับผิดชอบหนุ่มที่มาจากบริษัทไหนสักแห่งเพื่อรับสมัครคน
เฉินโม่ไม่ใส่ใจเรื่องพวกนั้น เขาเดินผ่านเขตอาคารเรียนอย่างคุ้นเคย เตรียมตรงไปยังหอพักของเฉินจิ้งเพื่อไปเซอร์ไพรส์เธอ
แต่ทันทีที่เดินผ่านลานเล็กหน้าห้องสมุด เงาร่างคุ้นตาร่างหนึ่งก็เข้ามาในสายตา
ใบหน้าที่เขาเคยวาดฝันไว้ในหัวพลันปรากฏอยู่ตรงหน้า เฉินโม่ถึงกับเหม่อไปชั่วขณะ
เหวินจื้อเชี่ย
เสื้อขนเป็ดยาวสีขาวครีมตัวนั้นไม่ได้ปกปิดส่วนเว้าส่วนโค้งของเธอเลย กลับยิ่งขับเน้นให้น่าดึงดูดกว่าเดิม
ผมยาวดำขลับทิ้งตัวลงบนบ่าอย่างนุ่มสลวย แว่นกรอบทองวางอยู่บนสันจมูก เธอดูเงียบสงบ อ่อนโยน และเปี่ยมด้วยกลิ่นอายของบัณฑิต
เพียงแต่ตอนนี้ คิ้วงามของเธอกำลังขมวดเข้าหากันเล็กน้อย
ตรงหน้าเธอมีชายหนุ่มอายุยี่สิบต้น ๆ ยืนอยู่คนหนึ่ง