สนามบินนานาชาติเมืองเอกมณฑล
เครื่องบินค่อย ๆ เคลื่อนเข้าจอดบนลานบิน
ตอนเดินออกจากช่องทางผู้โดยสารวีไอพี ท้องฟ้าเหนือเมืองเอกมณฑลกำลังโปรยฝนเม็ดเล็กละเอียด
เฉินโม่ยืนอยู่หน้าอาคารผู้โดยสาร สูดอากาศเย็นเยียบเข้าไปเต็มปอด
เรื่องทางฮ่องกงยุติลงชั่วคราวแล้ว
ทั้งโครงสร้างของบริษัทลงทุนฉว่างเซิง บัญชีสถาบันของธนาคารทั้งสี่แห่ง การเข้าซื้อกิจการกาหนิงโฮลดิ้งส์ และการแลกเปลี่ยนสินทรัพย์ของเหมืองซีหลิง ต่างเข้าสู่ขั้นตอนดำเนินงานต่อจากนี้แล้ว
คราวนี้เฉินโม่ไม่ได้กลับเจียงเฉิง แต่ขึ้นรถตรงไปยังบริษัทของอาฉิว เฉินลี่ผิง
นี่คือบริษัทซอฟต์แวร์ขนาดเล็กแห่งหนึ่งในนิคมผู้ประกอบการของเขตไฮเทค เมืองฉางหู
หลังเงินห้าแสนหยวนเข้าบัญชี เฉินลี่ผิงก็ลาออกจากที่เดิม เช่าพื้นที่สำนักงานหนึ่งชั้นในนิคมผู้ประกอบการแห่งใหม่ แล้วทยอยรับสมัครนักพัฒนาซอฟต์แวร์มากกว่าสิบคน
สถานที่ไม่ได้กว้างขวางนัก การตกแต่งก็เรียบง่าย
โต๊ะคอมพิวเตอร์หลายแถวเบียดชิดกัน ผนังเต็มไปด้วยแผนผังกระบวนการผลิตภัณฑ์และคำอธิบายโมดูลโค้ด
โปรแกรมเมอร์หนุ่มสาวหลายคนสวมหูฟัง เคาะคีย์บอร์ดกันไม่หยุด ข้างโต๊ะมีกล่องบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป เครื่องดื่มชูกำลัง และอาหารที่สั่งมาซึ่งเย็นชืดไปแล้วกองอยู่
อากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นกาแฟปะปนกับกลิ่นอุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์
แม้ขนาดจะยังไม่ใหญ่ แต่ก็เริ่มมีเค้าโครงของบริษัทซอฟต์แวร์แล้ว
“โม่?”
เฉินลี่ผิงซึ่งกำลังตรวจดูความคืบหน้าของโครงการอยู่ระหว่างโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้น พอเห็นเฉินโม่ก็เผยสีหน้าดีใจทันที
“กลับมาตั้งแต่เมื่อไหร่ ทำไมไม่บอกล่วงหน้าสักหน่อย?”
“เพิ่งลงจากเครื่องครับ”
เฉินโม่กวาดตามองไปรอบ ๆ “บริษัทพัฒนาได้ดีนะครับ”
“เทียบกับบริษัทใหญ่ ๆ ไม่ได้หรอก แต่ก็พอวางโครงสร้างขึ้นมาได้แล้ว”
เฉินลี่ผิงพาหลานชายเข้าไปในห้องทำงาน แล้วรินน้ำร้อนให้ด้วยตัวเอง
“เงินห้าแสนของนายช่วยได้มาก ตอนนี้พวกเราได้งานระบบจัดการองค์กรกับงานดูแลเว็บไซต์ของหน่วยงานรัฐมาหลายงาน ถึงจะกำไรไม่มาก แต่อย่างน้อยก็พอเลี้ยงคนได้แล้ว”
เฉินโม่พยักหน้า
ตอนให้เงินอาฉิวไป เขาแค่หวังให้เฉินลี่ผิงเร่งพัฒนาบริษัทของตัวเอง เดิมทีเฉินโม่ไม่ได้คิดจะเข้าไปแทรกแซงมากนัก