ตีหนึ่ง
เมอร์เซเดสสีดำค่อย ๆ แล่นเข้าสู่กวนหลานอวี่จิง
ในวิลล่าเลขที่ 16 ยังมีโคมไฟตั้งพื้นสีเหลืองสลัวส่องสว่างอยู่ดวงหนึ่ง
เฉินโม่ผลักประตูเดินเข้าห้องรับแขก กำลังจะขึ้นชั้นสอง แต่กลับเห็นร่างคุ้นตาขดตัวอยู่บนโซฟา
หลินว่าน
เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังรอเขาอยู่
บนโต๊ะกลางมีเอกสารสินเชื่อจากธนาคารหัวกั๋วและเอกสารสินทรัพย์ของเหมืองซีหลิงวางเรียงอย่างเป็นระเบียบ
บางทีเธออาจเหนื่อยเกินไปจนเผลอหลับไปโดยไม่รู้ตัว
ตอนนี้หลินว่านสวมเพียงชุดนอนผ้าไหมสีแดงไวน์ ด้านนอกคลุมเสื้อคลุมบาง ๆ ไว้อย่างลวก ๆ
เนื้อผ้านุ่มแนบไปกับรูปร่างเพรียวได้สัดส่วน เผยส่วนโค้งเว้าอวบอิ่มอันเป็นเอกลักษณ์ของหญิงสาวที่เติบโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว
เรียวขาขาวผ่องงอเล็กน้อย เส้นผมดำสนิทแผ่สยายอยู่ริมโซฟา ใบหน้าได้รูปใต้แสงไฟดูอ่อนหวานขึ้น และลดทอนความคล่องแคล่วเด็ดขาดแบบคนทำงานลงไปหลายส่วน
เฉินโม่ชะงักฝีเท้าเล็กน้อย
ถึงอย่างไร ร่างกายนี้ก็มีอายุเพียงสิบแปดปี
ความเหนื่อยล้าจากการเดินทางต่อเนื่อง บวกกับภาพงดงามที่ปรากฏตรงหน้าในยามดึก ทำให้ฮอร์โมนของคนหนุ่มพลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างควบคุมไม่ได้
สายตาของเขาหยุดอยู่ที่เธอสองวินาที ลมหายใจก็หนักขึ้นเล็กน้อย
แต่ไม่นานนัก ประสบการณ์จากการใช้ชีวิตมาสองชาติก็ทำให้เขาสงบลงได้
เฉินโม่เบนสายตาไปทางอื่น หยิบผ้าห่มบางผืนหนึ่งจากข้าง ๆ แล้วก้มลงคลุมให้เธออย่างเบามือ
เขาระมัดระวังมากพอแล้ว แต่หลินว่านก็ยังขยับตัวเล็กน้อย
ขนตาของเธอสั่นไหว ก่อนจะค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างงัวเงีย
“คุณเฉิน...”
เมื่อเห็นชัดว่าเป็นใคร ความง่วงที่ยังหลงเหลือในดวงตาก็ถูกแทนที่ด้วยความยินดีทันที