วันที่เจ็ดหลังประกาศผลสอบ เวลาเก้าโมงเช้า ภายในห้องทำงานของโรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอเจียงเฉิง
แอร์เปิดแรงสุดแล้ว แต่ผู้อำนวยการเจิ้งก็ยังรู้สึกว่าแผ่นหลังมีเหงื่อซึม
เขานั่งอยู่หน้าคอมพิวเตอร์ มองรายชื่อยืนยันที่เพิ่งส่งกลับมาจากตัวเมือง นิ้วค้างอยู่บนเมาส์นานตั้งครึ่งค่อนวันโดยไม่ขยับ
ข้าง ๆ หัวหน้าฝ่ายวิชาการกับหลิวเจี้ยนกั๋วยืนอยู่ด้วยกัน
สีหน้าของทั้งสองคนซับซ้อนพอกัน
บนหน้าจอ หลังชื่อของเฉินโม่มีคะแนนเรียงตามมาแถวหนึ่ง
คะแนนรวม: 729
อันดับหนึ่งสายวิทยาศาสตร์ของมณฑลซี
ห้องทำงานเงียบไปหลายวินาที
สุดท้ายหัวหน้าฝ่ายวิชาการก็สูดหายใจเข้าก่อน
“โรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอเจียงเฉิงของเรา มีตัวเก่งอันดับหนึ่งสายวิทยาศาสตร์ของมณฑลแล้วเหรอ?”
ไม่มีใครตอบ ทุกคนต่างมองหน้าจอ
เฉินโม่
โรงเรียนมัธยมหนึ่งประจำอำเภอเจียงเฉิง
อันดับหนึ่งสายวิทยาศาสตร์ของมณฑลซี
หลิวเจี้ยนกั๋วนั่งอยู่บนเก้าอี้ข้าง ๆ มือยังกำตารางสถิติคะแนนสอบเข้ามหาวิทยาลัยไว้แน่น
เขาสอนนักเรียนมานานหลายปี เคยฝันด้วยซ้ำว่าห้องเรียนของตัวเองจะมีคนสอบติดชิงเป่ยสักคน
แต่ไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งห้องเรียนของเขาจะมีตัวเก่งอันดับหนึ่งของมณฑล
แถมนักเรียนคนนั้นยังเป็นเฉินโม่
นักเรียนย้ายเข้ามาคนนั้น คนที่ลาบ่อยที่สุด มีเรื่องมากที่สุด ทำให้เขาปวดหัวที่สุด และเป็นคนที่เขาอ่านไม่ออกที่สุด
“ผู้อำนวยการครับ”
เสียงของหลิวเจี้ยนกั๋วแหบพร่าเล็กน้อย
“เรื่องนี้ควรแจ้งสถานีโทรทัศน์ไหมครับ?”
ผู้อำนวยการเจิ้งเพิ่งจะอ้าปาก โทรศัพท์บนโต๊ะก็ดังขึ้น
เขาเหลือบมองเบอร์ที่โทรเข้ามาแล้วรีบรับสายทันที
“ฮัลโหลครับ ท่านหัวหน้า”
ปลายสายพูดอะไรบางอย่าง
ความตื่นเต้นบนใบหน้าของผู้อำนวยการเจิ้งค่อย ๆ จางลง
“เข้าใจแล้วครับ”
“ครับ ทางโรงเรียนจะให้ความร่วมมือแน่นอน”
หลังวางสาย ห้องทำงานก็กลับมาเงียบอีกครั้ง
“ห้ามเผยแพร่!” ผู้อำนวยการเจิ้งค่อย ๆ ผ่อนลมหายใจออก “เบื้องบนมีคำสั่ง สถานการณ์ของเฉินโม่ค่อนข้างพิเศษ”