โรงพยาบาลเซี่ยเหอ เมืองเอกมณฑล
เฉินโม่เดินมายังห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นสิบสองตามหมายเลขห้องที่โจวเจิ้นส่งมาให้
ฉู่อีนั่วนั่งอยู่บนเตียง ฝ่ามือกับหัวเข่าพันผ้าก๊อซไว้
ใบหน้าเล็กซีดเซียวเริ่มมีเลือดฝาดขึ้นมาบ้างแล้ว เพียงแต่หางตายังคงแดงระเรื่อ
ฉู่อีหรานนั่งอยู่ข้างเตียง กำลังใช้ช้อนเล็ก ๆ ป้อนน้ำให้พี่สาว
ได้ยินเสียงเปิดประตู สองพี่น้องก็หันมาพร้อมกัน
“พี่เฉินโม่!”
ฉู่อีหรานลุกขึ้นทันที
ดวงตาของฉู่อีนั่วเป็นประกายขึ้นมาทันใด เพียงแต่นิสัยเงียบขรึม จึงไม่ได้พุ่งเข้ามาเหมือนน้องสาว
“เป็นยังไงบ้าง?”
เฉินโม่เดินไปข้างเตียง ตรวจดูผ้าก๊อซที่มือของเธอ
ฉู่อีนั่วส่ายหน้าเบา ๆ “หมอบอกว่าแค่ไหล่บวมเล็กน้อย พักสักสองสามวันก็หายแล้ว”
“อาจมีอาการสมองกระทบกระเทือนเล็กน้อย ต้องนอนโรงพยาบาลสังเกตอาการหนึ่งคืน” โจวเจิ้นเสริมจากด้านข้าง “ผลตรวจไม่มีปัญหาอื่น”
หัวใจที่ตึงเครียดมาตลอดทางของเฉินโม่ ในที่สุดก็คลายลงอย่างสิ้นเชิง
“ไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
ฉู่อีนั่วมองข้อนิ้วของเขาที่ยังคงแดงอยู่เล็กน้อย แล้วถามเสียงเบา “พี่เฉินโม่ ทางโรงเรียนเป็นยังไงบ้าง? พวกเธอหาเรื่องพี่หรือเปล่า?”
“หาเรื่องฉันเหรอ?” เฉินโม่หัวเราะเบา ๆ
“เธอห่วงตัวเองก่อนเถอะ”
ระหว่างที่กำลังคุยกัน ก็มีเสียงฝีเท้าเร่งรีบดังมาจากนอกห้องผู้ป่วย
ชายชราอายุราวหกสิบปีเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว ด้านหลังมีเลขานุการกับผู้บริหารโรงพยาบาลตามมาด้วย
คนที่มาคือฉู่เจิ้นหัว ตาของสองพี่น้อง
เมื่อก่อนเขาทำงานอยู่ในแวดวงอุตสาหกรรมเคมี ต่อมาก็ออกมาทำธุรกิจวัสดุเคมีของตัวเอง ในเจียงเฉิงนับว่าเป็นผู้มีชื่อเสียงอยู่ไม่น้อย
แต่ช่วงนี้ธุรกิจกำลังอยู่ในช่วงสำคัญของการขยายกำลังการผลิตและปรับปรุงเทคโนโลยี เขาจึงแทบจะอยู่ที่โรงงานทุกวัน และไม่ค่อยมีเวลาเดินทางมาเมืองเอกมณฑล
หลานสาวทั้งสองก็เอาแต่รายงานเรื่องดี ไม่ยอมเล่าเรื่องร้าย จนวันนี้เขาถึงเพิ่งรู้ว่าพวกเธอถูกกลั่นแกล้งที่โรงเรียนมานานกว่าหนึ่งเดือนแล้ว