วันก่อนวันส่งท้ายปีเก่า ที่สถานีรถไฟเมืองเอกมณฑล
เฉินโม่นั่งอยู่ในรถ สายตามองไปยังกลุ่มคน
โจวเจิ้นนั่งอยู่ตรงตำแหน่งคนขับ ส่วนหานเหวยตงกับฉินเฟิงรออยู่ในรถออฟโรดคันหลัง
“คุณเฉิน ให้ผมเข้าไปรับไหมครับ” โจวเจิ้นถาม
“ไม่ต้อง”
เฉินโม่เหลือบมองโทรศัพท์
“เขาน่าจะใกล้ออกมาแล้ว”
สิ้นเสียง
ร่างสูงใหญ่ที่สะดุดตาเป็นพิเศษก็ปรากฏขึ้นตรงทางออกสถานี
ส่วนสูงเกือบสองเมตร ผมสั้นเรียบร้อย สวมชุดลำลองสีเขียวทหารที่ซักจนซีด ไหล่ตั้งตรง ในมือถือกระเป๋าสัมภาระลายพรางใบเรียบง่าย
แม้ยืนอยู่ท่ามกลางผู้คน ก็ยังดูราวกับกำแพงที่เคลื่อนที่ได้
เวยซาน
ไม่ได้เจอกันหลายเดือน ทั้งตัวเขาราวกับถูกค่ายทหารหล่อหลอมขึ้นมาใหม่
พละกำลังมหาศาลที่ฝึกมาจากไซต์ก่อสร้างยังคงอยู่ แต่ความไม่เป็นระเบียบกับความซื่อทื่อบนตัวเขาลดน้อยลงไปมาก
เขาดูสุขุมขึ้นกว่าเดิม
เวยซานยืนมองซ้ายมองขวาอยู่ตรงทางออก ไม่นานก็เห็นเฉินโม่
ดวงตาของเวยซานเป็นประกาย เขารีบเดินเข้ามาหา
“พี่โม่!”
เฉินโม่ยิ้มแล้วเดินเข้าไปหาเวยซาน
“กลับมาก็ดีแล้ว” เฉินโม่ตบแขนเขาเบา ๆ “สูงขึ้นอีกแล้วนะ”
ชั่วขณะนั้น เฉินโม่รู้สึกได้ชัดว่ากล้ามเนื้อของเวยซานแน่นกระชับกว่าเมื่อก่อนเข้ากองทัพ
หลายเดือนที่ฝึกอยู่ในค่ายทหารไม่ได้เสียเปล่าจริง ๆ
“พี่โม่ ทำไมถึงมารับผมด้วยตัวเองล่ะครับ”
เวยซานฉีกยิ้มกว้าง บนใบหน้ายังคงมีความซื่อ ๆ อยู่หลายส่วน
“นายกลับบ้านฉลองปีใหม่ ถ้าฉันไม่มารับ แล้วใครจะมารับล่ะ”
เวยซานเกาหัว
“ที่จริงทางหน่วยให้หยุดแค่สามวันครับ”
“ผมเป็นทหารใหม่ดีเด่น ต้องตามนายทหารผู้ฝึกสอนไปเมืองหลวงจังหวัด เพื่อร่วมงานเยี่ยมเยียนช่วงตรุษจีนกับงานประชาสัมพันธ์รับสมัครทหาร ผู้บังคับหมวดรู้ว่าแม่ผมสุขภาพไม่ดี ก็เลยช่วยยื่นเรื่องลาพักกลับบ้านให้ทางกองร้อยครับ”