ตอนเครื่องบินลงจอดที่เมืองเอกมณฑล ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ประตูเครื่องบินเปิดออก ลมร้อนปนไอชื้นของช่วงปลายฤดูใบไม้ผลิพัดกรูเข้ามา
เฉินโม่กับจางหมิงเพิ่งเดินออกจากทางผู้โดยสารวีไอพี ก็เห็นหลินว่านยืนอยู่ตรงทางออก
วันนี้เธอสวมชุดสูททำงานสีเทาอ่อน ผมยาวรวบไว้ด้านหลัง มือถือแฟ้มเอกสาร ดูสง่างามและเป็นมืออาชีพอย่างมาก
ข้าง ๆ เธอคือจางหนาน
ใต้ตาของจางหนานมีเส้นเลือดฝอยแดงชัด ผมมัดรวบลวก ๆ เห็นได้ชัดว่าอดนอนมาหลายวันแล้ว
เฉินลี่ผิงยืนอยู่ด้านหลังสุด แขนเสื้อเชิ้ตพับขึ้นมาถึงท่อนแขน ใบหน้าเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า
ช่วงหลายวันนี้เล่นเอาทั้งสองคนเหนื่อยแทบขาดใจ
ทุกคนทักทายกันเพียงสั้น ๆ รถจอดรออยู่ข้างนอกแล้ว
หลังขึ้นรถลีมูฟ คนขับรถกับบอดี้การ์ดของเฉินโม่ก็นั่งที่เบาะหน้า
รถแล่นออกจากทางด่วนสนามบิน มุ่งตรงไปยังสำนักงานของกลุ่มตู้อิ้น
ระหว่างทาง จางหนานเปิดคอมพิวเตอร์ทันที
บนหน้าจอแสดงข้อมูลแบบเรียลไทม์ชุดหนึ่ง
“วันนี้ตอนสี่โมงเย็น ยอดผู้ใช้งานรายวันทะลุสิบล้านแล้ว”
เสียงของเธอแหบเล็กน้อย
“ผู้ใช้ใหม่ส่วนใหญ่มาจากมหาวิทยาลัย พนักงานออฟฟิศวัยหนุ่มสาว และพื้นที่รอบเมืองระดับหนึ่งกับระดับสอง”
“แต่ตอนนี้เริ่มขยายไปถึงเมืองเล็ก ๆ แล้ว กระแสที่ดังที่สุดยังเป็นแต่งตัวเปลี่ยนลุคในสามวินาทีกับเต้นส่งต่อในหอพัก ผู้ใช้ถ่ายตามกันเองเร็วเกินไป จนทีมตรวจสอบเนื้อหาตามไม่ทันแล้ว”
จางหมิงมองหน้าจอ คิ้วค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน
“อัตราการรักษาผู้ใช้ล่ะ?”
“อัตราการกลับมาใช้งานในวันถัดไปเกินห้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”
จางหนานชะงักไปครู่หนึ่ง
“ถ้าเป็นผู้ใช้หลัก ตัวเลขยิ่งสูงกว่านั้นค่ะ”
ภายในรถเงียบไปชั่วขณะ
ตัวเลขนี้สวยเกินไป เรียกได้ว่าเหลือเชื่อ
แต่เฉินโม่เพียงพยักหน้า
“เซิร์ฟเวอร์ล่ะ?”
จางหนานนวดหว่างคิ้ว
“รับภาระหนักมากค่ะ”
“ตอนนี้ต้องขยายความจุทุกวัน ระบบแนะนำเนื้อหา พื้นที่เก็บวิดีโอ การแปลงไฟล์ และการตรวจสอบเนื้อหา ล้วนเผาเงินทั้งนั้น”
“ทีมเทคนิคทำงานข้ามคืนต่อเนื่องกันมาหนึ่งสัปดาห์แล้วค่ะ”
หลินว่านรับช่วงพูด
“เงินทุนหนึ่งร้อยล้านหยวนที่มีอยู่ในบัญชีแต่เดิม ใช้ไปแล้วเก้าสิบเปอร์เซ็นต์ค่ะ”