โรงอาหารหลัก มหาวิทยาลัยเทคโนโลยีจิงตู้
เป็นเวลาอาหารกลางวันพอดี ผู้คนเดินกันขวักไขว่ในโรงอาหาร กลิ่นหอมของอาหารลอยอบอวลไปทั่ว
เทียบกับร้านอาหารส่วนตัวที่ซ่อนอยู่ในตรอกโบราณเมื่อครั้งก่อน ซึ่งมีค่าอาหารเฉลี่ยคนละหลายพันหยวน ที่นี่ก็ย่อมไม่ได้พิถีพิถันอะไรนัก
ถาดสเตนเลส เก้าอี้พลาสติก เสียงผู้คนอื้ออึง รวมถึงเสียงตะโกนเรียกลูกค้าของพ่อครัวหน้าเคาน์เตอร์ที่ไม่เคยหยุด ทุกอย่างอบอวลไปด้วยบรรยากาศชีวิตในมหาวิทยาลัยอันแสนธรรมดา
“เธอไปจองที่นั่งก่อน ฉันไปต่อแถวเอง”
เหวินจื้อเชี่ยหยิบบัตรวิทยาเขตออกจากกระเป๋าอย่างคล่องแคล่ว
เฉินโม่ไม่ฟังเธอ กลับรับกระเป๋าจากมือเธออย่างเป็นธรรมชาติ “ไปด้วยกันเถอะ ให้ผมได้สัมผัสชีวิตมหาวิทยาลัยล่วงหน้าสักหน่อย”
ทั้งสองยืนต่อแถวเคียงข้างกัน
เหวินจื้อเชี่ยเป็นคนที่ได้รับความสนใจในมหาวิทยาลัยอยู่แล้ว
ตอนนี้มีเฉินโม่ที่รูปร่างสูงโปร่ง หน้าตาหล่อเหลา และมีบุคลิกโดดเด่นยืนอยู่ข้าง ๆ ด้วย จึงดึงดูดสายตาผู้คนได้อย่างรวดเร็ว
“นั่นเหวินจื้อเชี่ยไม่ใช่เหรอ?”
“ผู้ชายข้าง ๆ เธอเป็นใคร ไม่เคยเห็นมาก่อนเลย”
“หน้าตาหล่อใช้ได้เลย หรือว่าเป็นแฟน?”
เสียงซุบซิบเบา ๆ หลายเสียงดังมาจากไม่ไกล
เหวินจื้อเชี่ยได้ยินเช่นกัน นิ้วที่กำบัตรวิทยาเขตกระชับขึ้นเล็กน้อย แต่ไม่ได้จงใจขยับห่างจากเฉินโม่
ส่วนเฉินโม่ทำเหมือนไม่ได้ยินอะไร ก้มมองซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานที่เหลืออยู่ในช่องขายอาหารเพียงไม่กี่ชิ้น
“พี่จือเซี่ย”
“หืม?”
“พี่พูดถูกแล้ว ใกล้หมดจริง ๆ ด้วย”
เหวินจื้อเชี่ยมองท่าทางจริงจังของเขา ความเขินอายในใจก็จางหายไปไม่น้อย
“เพราะงั้นถึงบอกให้นายเดินเร็วหน่อยไง”
ในที่สุดก็ถึงคิวของทั้งคู่ และในช่องขายอาหารก็เหลือซี่โครงหมูเปรี้ยวหวานชุดสุดท้ายพอดี
เหวินจื้อเชี่ยสั่งไข่ผัดมะเขือเทศ ผักรวมผัดน้ำมัน และข้าวอีกสองชุด
หลังจ่ายเงินด้วยบัตร ทั้งสองก็นั่งลงตรงที่นั่งริมหน้าต่าง
เหวินจื้อเชี่ยคีบซี่โครงหมูชิ้นหนึ่งใส่ถาดของเฉินโม่
“นายยังเด็ก กินเยอะ ๆ หน่อย”
เฉินโม่มองถาดอาหารแล้วเงยหน้ามองเธอ “พี่จือเซี่ย ตอนนี้น้ำเสียงพี่เหมือนพี่สาวผมมากเลย”
เหวินจื้อเชี่ยชะงักมือ “งั้นฉันเอาคืนแล้วกัน”