ยามเย็น
เมื่อเฉินโม่เดินออกจากสตาร์เชนเทคโนโลยี ท้องฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
ไฟถนนในกวนหลานอวี่จิงสว่างขึ้น ลมหนาวยามค่ำคืนพัดพาความชื้นเย็นเยียบจากผิวน้ำในทะเลสาบที่อยู่ไกลออกมา
รถฮัมเมอร์ H2 สีดำจอดอยู่หน้าวิลลาหมายเลข 16 ป้ายทะเบียนเจียงเอ·11111 สะดุดตาจนเกินไป
เฉินโม่ไม่ได้ให้โจวเจิ้นขับรถ แต่ขึ้นไปนั่งบนเบาะคนขับด้วยตัวเอง
“คืนนี้พวกคุณพักผ่อนเถอะ”
แต่โจวเจิ้นกลับส่ายหน้า
“คุณเฉิน คุณหนูลู่กำชับไว้ว่า หลังจากคุณกลับมาเจียงเฉิงแล้ว พวกเราต้องดูแลความปลอดภัยที่พักของคุณด้วย”
เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย
เขาไม่ชอบให้มีคนตามติดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง
โดยเฉพาะตอนนี้ที่พ่อแม่ยังไม่รู้สถานการณ์ที่แท้จริงของเขา หากมีเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยสามคนโผล่มาหน้าบ้านกะทันหัน คงอธิบายได้ยาก
“ไปอยู่บ้านผมไม่ได้”
“คุณหลินจัดการไว้เรียบร้อยแล้วครับ”
โจวเจิ้นอธิบายว่า “บ้านใหม่ของพ่อแม่คุณอยู่ในหมู่บ้านพนักงานกรมอนามัย คุณหลินเช่าห้องชุดชั้นบนกับชั้นล่างของบ้านคุณไว้ทั้งสองห้อง ปกติพวกเราจะไม่ปรากฏตัวครับ”
เฉินโม่ประหลาดใจเล็กน้อย
“จัดการตั้งแต่เมื่อไหร่?”
“หลังจากคุณเดินทางไปฮ่องกง คุณหนูลู่เคยโทรศัพท์ติดต่อกับสตาร์เชนเทคโนโลยี แล้วระบุเรื่องความปลอดภัยของคุณไว้ครับ”
เฉินโม่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ผู้หญิงสองคนประสานงานกันเองโดยข้ามหัวเขาไป แถมยังรวดเร็วขนาดนี้เลยหรือ
แต่ช่วงนี้พ่อแม่เพิ่งย้ายตำแหน่งงาน อีกทั้งขนาดของเหมืองทองคำกับสตาร์เชนเทคโนโลยีก็กำลังขยายตัวอย่างรวดเร็ว
แม้คนทั่วไปจะยังไม่รู้ว่าตระกูลเฉินเกี่ยวข้องกับธุรกิจเหล่านี้ แต่การเพิ่มมาตรการรักษาความปลอดภัยไว้ล่วงหน้าก็ไม่ใช่เรื่องเสียหาย
“ได้”
เฉินโม่ไม่ปฏิเสธต่อ
“ปกติทำตัวให้เงียบ ๆ อย่าไปรบกวนชีวิตพ่อแม่ผม”
“รับทราบครับ”
เสียงเครื่องยนต์ทุ้มหนักของรถฮัมเมอร์ดังขึ้นท่ามกลางความมืด
รถสองคันขับออกจากกวนหลานอวี่จิงตามกันไป มุ่งหน้าสู่ตัวอำเภอ
……
หมู่บ้านพนักงานกรมอนามัยอำเภอ
ที่นี่เป็นเขตบ้านพักข้าราชการที่อำเภอก่อสร้างขึ้นในช่วงทศวรรษ 1990
แม้ตึกจะสร้างมานานแล้ว แต่ทำเลดี อยู่ไม่ไกลจากโรงพยาบาลอำเภอ สำนักสาธารณสุขอำเภอ และสำนักงานคมนาคม