หลังการประชุมจบลง ทุกคนก็ทยอยกันออกไป
กู่ฉางชิงเป็นคนสุดท้ายที่ลุกขึ้น
ก่อนออกจากประตู เขามองโจวหมิงยวนแวบหนึ่ง
“เลขาธิการโจว ผมจะนำเรื่องที่คุยกันวันนี้ไปพิจารณาอย่างจริงจัง”
โจวหมิงยวนมีสีหน้าเรียบเฉย
“ตอนนี้เจียงเฉิงทนความวุ่นวายไม่ไหวแล้ว”
รอยยิ้มบนใบหน้ากู่ฉางชิงจางหายไปจนหมด
“ผมเข้าใจ”
พูดจบ เขาก็หันหลังเดินออกไป
ประตูปิดลง
ในห้องทำงานเหลือเพียงโจวหมิงยวนคนเดียว
เขาไม่ได้ลุกขึ้นทันที ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม ใช้นิ้วเคาะโต๊ะเบา ๆ
การประชุมวันนี้เป็นเพียงการกดมือที่กู่ฉางชิงยื่นออกมาให้ถอยกลับไป
แต่แค่นั้นยังไม่พอ
การที่กู่ฉางชิงกล้าลงมือกับบริษัทเหมืองซิงซิน บริษัทเต้อเอ้อเทคโนโลยี และนิคมอุตสาหกรรมพร้อมกันในช่วงเวลานี้ ย่อมหมายความว่าคนที่อยู่เบื้องหลังเขาไม่ได้ต้องการแค่ผลงานด้านการดึงดูดการลงทุนเท่านั้น
เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา กดโทรหาเฉินโม่
ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว
“เลขาธิการโจว”
เสียงของเฉินโม่สงบนิ่ง ราวกับไม่ได้รู้สึกแปลกใจแม้แต่น้อย
โจวหมิงยวนยิ่งมั่นใจมากขึ้น
ดูท่าหนุ่มคนนี้จะมองสถานการณ์ออกตั้งนานแล้วจริง ๆ
“คุณเฉิน ช่วงนี้ขั้นตอนบางอย่างของอำเภอทำให้สตาร์เชนเทคโนโลยีไม่สะดวกไม่น้อยเลยสินะ”
เฉินโม่หัวเราะเบา ๆ “เรื่องขั้นตอนน่ะหรือครับ บริษัทก็ต้องให้ความร่วมมือกับงานของรัฐบาลอยู่แล้ว เป็นเรื่องที่ควรทำครับ”
โจวหมิงยวนหัวเราะตาม “คุณเฉินพูดสุภาพเกินไปแล้ว”
ปลายสายทั้งสองฝั่งเงียบไปหนึ่งวินาที
โจวหมิงยวนไม่อ้อมค้อมอีกต่อไป
“คุณกำลังรอให้ผมแสดงจุดยืนอยู่ใช่ไหม”
“เลขาธิการโจวเข้าใจผิดแล้วครับ”
“สตาร์เชนเทคโนโลยีแค่คิดว่า เรื่องของเจียงเฉิง คนเจียงเฉิงก็ควรคิดให้ชัดเจนกันก่อน”