สามวันหลังเสียงปืนดัง วันเสาร์ ฟ้าเพิ่งสาง หวังเจี้ยนจวินปีนออกทางหน้าต่าง แล้วเดินเลียบกำแพงด้านหลังบ้านพักข้าราชการมุ่งไปทางตะวันตก
พอออกจากประตูหลังของบ้านพักข้าราชการ ข้ามถนนไปก็จะเห็นแถวบ้านชั้นเดียวเก่า ๆ อยู่ทางตะวันออกสุดมีหลังหนึ่ง ประตูแง้มอยู่
คนที่อยู่ที่นั่นคือเหล่าโจว อดีตทหารสอดแนมที่ปลดประจำการหลังสงครามเกาหลี มีสะเก็ดระเบิดฝังอยู่ในขา เอาออกไม่ได้ พออากาศชื้นฝนตกก็ปวด แต่ยามยืนหยัดกลับมั่นคงราวกับตะปู เขาอยู่คนเดียว ไม่มีครอบครัว
เด็ก ๆ ทั้งบ้านพักข้าราชการที่อยากฝึกหมัดมวยล้วนมาหาเขา แต่เหล่าโจวตาถึงมาก ไม่ค่อยรับใครเป็นศิษย์ มีเพียงหวังเจี้ยนจวินที่เขายอมให้มาฝึกด้วย
ประตูเปิดออก
เหล่าโจวสวมเสื้อทหารเก่าซีดจนขาว มือทั้งสองไพล่หลัง
เขาไม่หันมา
“ใจกล้าไม่เบานี่ เพิ่งก่อเรื่องมาแท้ ๆ ยังกล้ามาอีก”
“อาจารย์ ผมไม่ได้ก่อเรื่อง ผมแค่ซวย”
“ซวยงั้นเหรอ?”
เหล่าโจวหันกลับมา
“เรื่องแพร่ไปทั่วบ้านแล้ว ทั้งต่อยตีกัน ทั้งชักปืน ปืนลั่นทำคนเจ็บ แม่แกต้องหิ้วกระเป๋าพาคนไปโรงพยาบาล แบบนี้เรียกว่าซวยเหรอ?”
“ที่ผมต่อยตี ก็เพราะจัดการพวกอันธพาลนอกโรงเรียน! พวกมันแย่งคูปองอาหารคนอื่น รังแกผู้หญิง!” หวังเจี้ยนจวินขึ้นเสียง “ผมจัดการคนเลว แล้วทำไมผมต้องโดนซ้อม โดนขังเดี่ยว แถมยังต้องรับผิดแทนคนอื่นด้วย? ผมผิดตรงไหน?”
เหล่าโจวจ้องเขา
“ฉันถามแก ฉันสอนหมัดมวยให้แก เพื่อให้แกเอาไปข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่างั้นเหรอ?”
“ผมไม่ได้ทำ! ผมแค่ทนเห็นคนถูกรังแกไม่ได้!”
“เหลวไหล”
สองคำสั้น ๆ เด็ดขาด
“เห็นคนถูกรังแกต้องปกป้องเขา แกลงมือทำร้ายคนคือฝ่ายรุก ปกป้องคือคุ้มครองคนอื่น ส่วนฝ่ายรุกคือเอาอำนาจไปอวด แกคิดอะไรอยู่ ฉันรู้หมด อย่ามาเสแสร้ง ไม่ใช่เพราะอยากช่วยคน แต่เพราะคันไม้คันมือ เรียนมาแค่สองกระบวนท่าก็อยากฉวยโอกาสอวดเก่ง”
ความดื้อดึงบนใบหน้าหวังเจี้ยนจวินชะงักค้าง
เขาจุกในลำคอ จนพูดแก้ตัวไม่ออกสักคำ
“ไม่ยอมรับใช่ไหม” เหล่าโจวตั้งท่าเริ่มต้น “ง่าย ๆ มาประลองกับฉันสักสองสามกระบวนท่า ถ้าแตะชายเสื้อฉันได้ เรื่องที่ผ่านมาฉันจะไม่พูดถึงอีกสักคำ ถ้าแตะไม่ได้ ต่อไปไม่ว่าจะฝึกวิชาหรือใช้ชีวิต ต้องฟังฉัน”
ดวงตาหวังเจี้ยนจวินเป็นประกาย
“ตกลง! พูดแล้วห้ามคืนคำ!”
เขายืนตั้งท่ามั่นคง กำหมัดทั้งสองแน่น แล้วชกหมัดตรงพุ่งใส่หัวไหล่เหล่าโจวด้วยพละกำลังเต็มเปี่ยมของวัยหนุ่ม
เหล่าโจวไม่ยกมือขึ้นปัดป้อง
เขาเพียงเอียงตัวเล็กน้อย บิดเอว แล้วขยับหลบไปครึ่งชุ่น
ขณะเดียวกัน ข้อมือก็ขยับเบา ๆ ปัดแขนหวังเจี้ยนจวินออก ไม่ฝืนรับแรง ไม่เหวี่ยงทุ่มแรง ๆ เพียงอาศัยแรงพุ่งของอีกฝ่าย
หวังเจี้ยนจวินเสียหลัก ตัวลอยขึ้นจากพื้น ก่อนร่วงตุ้บลงไป
“มาอีก!”
เขาพลิกตัวลุกขึ้น แล้วผลัดกันใช้หมัดเสย หมัดเหวี่ยง และเตะด้านข้าง
สิบกว่านาที เขาถูกทุ่มไปสิบกว่าครั้ง
จู่ ๆ เขาก็หยุดมือ อ้อมไปด้านหลังเหล่าโจวเพื่อคว้าชายเสื้อ
เหล่าโจวไม่แม้แต่จะหันกลับมา แค่บิดมือก็ทุ่มเขาลงพื้นอีกครั้ง
“อาจารย์ มีตาอยู่ข้างหลังด้วยเหรอครับ?”
“มีสิ”
หวังเจี้ยนจวินลุกพรวดขึ้นมา แล้วขยับเข้าไปใกล้
“ตอนอาจารย์รบกับพวกทหารอเมริกันที่เกาหลี แล้วสู้ประชิดด้วยดาบ ก็สู้แบบนี้เหมือนกันเหรอครับ? ถึงขั้นคาดเดาการเคลื่อนไหวข้างหลังได้ด้วย?”
แววสบาย ๆ ในดวงตาเหล่าโจวค่อย ๆ จางหายไป
เขายกมือขึ้นลูบด้านนอกต้นขา ตรงนั้นมีสะเก็ดระเบิดที่ติดตัวเขาไปตลอดชีวิต
“ตอนรบกับข้าศึก สู้ประชิดตัว ฉันไม่เคยเสียเวลาประมือแลกกระบวนท่ากับใคร”
“ในสนามรบ ชีวิตกับความตายตัดสินกันในชั่วพริบตา กระบวนท่าสวยหรูไม่มีประโยชน์ ตอนนั้นฉันชักดาบออกมาฟันทีเดียวตัดสินเป็นตาย”
หวังเจี้ยนจวินฟังแล้วตาเป็นประกาย
“อาจารย์! งั้นสอนผมใช้ดาบเถอะ! ผมไม่เรียนหมัดมวยแล้ว ผมจะเรียนวิชาดาบ!”
เหล่าโจวเหลือบมองเขา
“รีบร้อนอะไร”
“อยากเรียนวิชาฆ่าคน ก็ต้องเรียนรู้วิธีถูกทุ่มให้เป็นก่อน”
“ถ้ายังทนถูกตี อดกลั้น และยอมถอยไม่เป็น ได้ดาบไปก็มีแต่จะสร้างหายนะ ไม่ช้าก็เร็วต้องทำร้ายคนอื่นและตัวเอง”
หวังเจี้ยนจวินถามต่อ “อาจารย์ครับ ตลอดชีวิตนี้อาจารย์สอนศิษย์มาแล้วกี่คน?”
“จำไม่ได้แล้ว”
“แล้ว...หลังจากนั้นพวกเขาทำอะไรกันครับ มีใครไปรบในสนามรบบ้างไหม?”
ลานบ้านเงียบลง
เหล่าโจวชะงักมือ เงียบไปหลายวินาที
“มีอยู่สองสามคน”
“คนหนึ่งหัวไวที่สุด นิสัยสุขุมที่สุด อดทนกว่าแกและรู้ความกว่าแก”
“ต่อมาเขาไปแนวหน้า เฝ้าฐานที่มั่น แล้วก็ไม่ได้กลับมา เขาตายในคูเพลาะที่เกาหลี”
คำพูดนั้นแผ่วเบา แต่หนักอึ้ง
ความกระสับกระส่ายบนใบหน้าหวังเจี้ยนจวินหายไปหมด
เขายืดตัวตรง แผ่นหลังเหยียดตึง
“อาจารย์ ผมผิดไปแล้ว ก่อนหน้านี้ผมไม่รู้จักคิด ชอบอวดเก่ง ชอบออกหน้า อาจารย์สอนผมเถอะ ผมจะตั้งใจเรียน”
เหล่าโจวก้าวเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา
“เจี้ยนจวิน จำคำแรกที่ฉันสอนวันนี้ไว้ให้ดี”
“หมัดของคนแข็งแกร่ง ไม่ได้มีไว้เอาชนะคนอื่น แต่มีไว้ปกป้องคนอ่อนแอ”
“ทุกครั้งที่แกลงมือ ต้องมีเป้าหมายได้แค่สามอย่าง”
“หยุดความวุ่นวาย หยุดความชั่ว หยุดการทำร้าย”
“ห้ามลงมือเพียงเพื่อแพ้ชนะ เพื่อศักดิ์ศรี หรือเพื่อระบายความฮึกเหิมในใจเด็ดขาด”
“อดทนเป็น ถอยเป็น ซ่อนคมเป็น นั่นแหละถึงเรียกว่าความสามารถ ลงมือโดยไม่ยั้งคิด อวดเก่งตามใจ นั่นมันพวกบ้าบิ่น”
“ฝึกวิชาต้องฝึกใจก่อน ฝึกใจมีเพียงคำเดียว...”
“หยุด”
คำว่า “หยุด” นั้นแจ่มชัด กระจ่างใส
กระแทกลงกลางใจวัย 16 ปีของหวังเจี้ยนจวิน
เขาท่องคำนั้นซ้ำไปซ้ำมาในใจ
เหล่าโจวมองเขาแล้วพูดต่อ
“พ่อแกสอนกฎเกณฑ์ ฉันสอนความสามารถ กฎเกณฑ์ทำให้แกไม่ก่อเรื่อง ส่วนความสามารถทำให้แกแบกรับเรื่องหนักได้”
“ต่อจากนี้ทุกกระบวนท่าที่ฉันสอน ไม่ได้มีไว้ให้แกเอาไปต่อยตี แต่มีไว้รักษาชีวิต ปกป้องคนอื่น และยึดมั่นในใจตัวเอง”
หวังเจี้ยนจวินพยักหน้าแรง ๆ
“ผมจำไว้แล้ว อาจารย์”
เหล่าโจวไม่ได้ให้เขากลับ
เขาเดินไปยืนตรงกลางลานบ้าน
“ฉันไม่สู้กลับ แกต่อยฉัน”
“อาจารย์ไม่สู้กลับเหรอครับ?”
“ไม่สู้กลับ ต่อยมา”
หวังเจี้ยนจวินยืนนิ่ง
“ไม่กล้าต่อยเหรอ?”
“ต่อยครับ”
เขายกหมัดขึ้น
เหล่าโจวเบี่ยงตัวหลบ
เขาเปลี่ยนเป็นหมัดเสย
เหล่าโจวถอยครึ่งก้าว หลบให้
เขากวาดขา
เหล่าโจวยกเท้าขึ้น หลบให้
หวังเจี้ยนจวินออกกระบวนท่าติดต่อกันสิบกว่าครั้ง แต่พลาดเป้าทุกครั้ง
เขาเริ่มร้อนใจ ชกเร็วขึ้นและหนักขึ้นเรื่อย ๆ
เหล่าโจวไม่สู้กลับ ไม่ถอยหนี เพียงหลบและเบี่ยงตัว
ผ่านไปพักใหญ่ หวังเจี้ยนจวินก็ทิ้งตัวนั่งลงกับพื้น หอบจนพูดไม่ออก
เหล่าโจวยืนอยู่ตรงหน้า เสื้อผ้าไม่ยับแม้แต่น้อย
“แกต่อยไปกี่หมัด?”
“จำไม่ได้ครับ”
“ต่อยโดนกี่หมัด?”
“ศูนย์ครับ”
“แกอยากเอาชนะฉันไหม?”
“อยากครับ”
“แล้วแกมีโอกาสชนะไหม?”
“ไม่มีครับ”
“งั้นทำไมยังต่อย?”
หวังเจี้ยนจวินอ้าปาก แต่ตอบไม่ออก
“เพราะแกหยุดมือไม่เป็น” เหล่าโจวมองเขา “ตั้งแต่ชกหมัดแรก แกก็คิดถึงหมัดต่อไปแล้ว ทุกหมัดที่แกชกออกไปมีแต่ระบายแรงของตัวเอง แกไม่ได้แพ้ฉัน แต่แพ้ตัวเอง”
“คำว่าหยุด คือแกมีแรงจะสู้ แต่เลือกไม่สู้”
“ยั้งมือได้ ถึงเรียกว่าความสามารถ”
หวังเจี้ยนจวินนั่งอยู่บนพื้น มองมือของตัวเอง
“อาจารย์ครับ”
“ว่าไง”
“ตอนที่ผมต่อยผมเหลืองเมื่อวันก่อน ก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน”
“แบบไหน”
“ผมไม่เคยคิดจะหยุดมือเลย คิดแต่หมัดต่อไป แล้วก็หมัดถัดจากนั้น”
“อืม”
“ถ้าตอนนั้นผมหยุดมือเสียล่ะครับ”
เหล่าโจวไม่ตอบ
เขาหันหลังเดินเข้าบ้าน
ครู่ต่อมาเขาก็ออกมา ในมือหิ้วห่อผ้าห่อหนึ่ง
“ข้างในเป็นรองเท้าคู่หนึ่ง เก่าแล้ว เอาไปใส่เถอะ” เขายื่นห่อให้หวังเจี้ยนจวิน
หวังเจี้ยนจวินรับมาเปิดดู
รองเท้าผ้าใบแบบทหารคู่หนึ่ง ซีดจนขาว และมีรอยปะตรงขอบรองเท้าสองแห่ง
เขามองรองเท้า แล้วมองเหล่าโจว
“เป็นของเขาเหรอครับ?”
“ใส่จนพังแล้วฉันจะปะให้” เขาพูด
หวังเจี้ยนจวินเงยหน้าขึ้น
“อาจารย์ครับ เขาชื่ออะไร?”
เหล่าโจวหันหลังเดินเข้าบ้าน
ประตูปิดลง
หวังเจี้ยนจวินนั่งอยู่ในลาน กอดรองเท้าคู่นั้นไว้
นั่งอยู่นานมาก
จากนั้นเขาก็ลุกขึ้น กอดรองเท้าเดินไปที่ประตู
“อาจารย์ครับ”
ในบ้านไม่มีเสียงตอบ
“ผมจะใส่รองเท้าคู่นี้ครับ”
เขายัดรองเท้าไว้ในอกเสื้อ แล้วเดินออกไป
เมื่อกลับถึงบ้านพักข้าราชการ หวังเจี้ยนจวินก็เจอเสี่ยวจ้าวพอดี
แขนซ้ายของเสี่ยวจ้าวยังคล้องผ้าพยุงอยู่ พอเห็นเขาก็พยักหน้าให้
“ไปฝึกมาเหรอ?”
“อืม”
“คนที่ผ่านมืออาจารย์โจวมา ล้วนไม่ใช่เล่น ๆ” เสี่ยวจ้าวมองเขา “ตั้งใจฝึกเข้าล่ะ”
“แขนนาย...”
“ใกล้หายแล้ว” เสี่ยวจ้าวพูด “พ่อนายไม่คุยกับนายมาหลายวันแล้วนะ”
หวังเจี้ยนจวินไม่พูดอะไร
“เมื่อคืนเขานั่งอยู่ในห้องหนังสือทั้งคืน”
เสี่ยวจ้าวตบไหล่เขาเบา ๆ แล้วเดินจากไป