เวย์ต้าย่งถาม “ไปทางนั้นทำอะไร?”
เซี่ยหงอิ้งตอบ “ฉันรับจ้างทำสวนชา การอบรมเทคนิคที่ทางการจัดขึ้นจัดที่สวนชาอู่ซานค่ะ”
“อย่างนี้นี่เอง... ทางไปที่นั่นเป็นถนนเล็ก ๆ ทั้งนั้น ฉันไปส่งเธอไม่ได้” เวย์ต้าย่งว่า “งั้นฉันไปส่งถึงปากสะพานก็แล้วกัน ขึ้นรถ!”
เซี่ยหงอิ้งปฏิเสธซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ครู ไม่ต้องจริง ๆ ค่ะ! ฉันเดินไปเองได้ ไม่ไกลด้วย”
เวย์ต้าย่งว่า “เธอเดินไปอย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาสิบนาที ฉันเหยียบคันเร่งแค่ทีเดียวก็ถึงแล้ว ขึ้นรถเถอะ!”
เซี่ยหงอิ้งไม่เคยนั่งรถเก๋งมาก่อน แต่ลึก ๆ ในใจแล้ว เธอไม่อยากนั่งรถของเวย์ต้าย่งเลย
เพราะครั้งก่อนที่ไปเอาของที่บ้านเขา เขาไม่รู้ว่าตั้งใจหรือไม่ตั้งใจ แตะมือเธอ แถมยังตบไหล่เธออีก ตั้งแต่นั้นมาเซี่ยหงอิ้งก็รู้สึกแปลก ๆ ในใจอยู่ตลอด
แต่เขาเปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารค้างไว้ พร้อมพูดกับเธอมานานขนาดนี้ ถ้าเธอเอาแต่ปฏิเสธ ไม่รู้ว่าเขาจะไม่พอใจหรือเปล่า
เขาเป็นถึงครูของฮั๋วหนานซวิน ถ้าทำให้เขาขุ่นเคือง ฮั๋วหนานซวินต้องเดือดร้อนแน่
คิดได้ดังนั้น เซี่ยหงอิ้งจึงขึ้นรถ แล้วขอบคุณเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
เวย์ต้าย่งขึ้นนั่งบนเบาะคนขับแล้วพูดว่า “คาดเข็มขัดนิรภัยให้เรียบร้อย”
“เข็มขัดนิรภัย?” เซี่ยหงอิ้งงุนงง “ขอโทษนะคะ ฉันไม่เคยนั่งรถเก๋ง ไม่รู้ว่าเข็มขัดนิรภัยคืออะไร”
เวย์ต้าย่งยิ้มอย่างอบอุ่นแล้วพูดว่า “ไม่เคยนั่งก็ไม่เป็นไร ครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งที่สองก็ชินเองแหละ! มา ฉันช่วยคาดให้”
เขาโน้มตัวเข้ามาอย่างกะทันหัน ทำเอาเซี่ยหงอิ้งตกใจจนถอยไปชิดประตูรถ