อู๋เหลียนอิงกล่าวว่า “ปีละ 280 หยวน เป็นทหารมาแปดปี รวมกันก็ได้ตั้งพันหยวนแล้ว! เขาส่งเงินให้เซี่ยหงอิ้งหมด มีปัญหาอะไรหรือ?”
หลูชิงโยวพูดว่า “ประเด็นคือ พี่ซวินยังเรียนหลักสูตรทางไกลแบบเสียค่าเรียนของมหาวิทยาลัยกลาโหมมาสี่ปีด้วยค่ะ!
ค่าเรียนหลักสูตรทางไกลปีละ 200 หยวน เรียนสี่ปี บวกกับค่าหนังสือ ค่าเอกสาร และค่าไปศึกษาดูงาน แล้วเขาจะเหลือเงินได้อย่างไรคะ!
อ้อ คุณคงอยากถามว่าฉันรู้ได้อย่างไรว่าเขาเสียค่าเรียนเท่าไร เพราะปีหนึ่งเขายุ่งมาก ไม่มีเวลาไปส่งค่าเรียนที่ไปรษณีย์ เลยฝากฮั๋วเล่ยจัดการให้
ฮั๋วเล่ยเองก็ยุ่ง สุดท้ายฉันเลยช่วยส่งให้ค่ะ
ปกติพี่ซวินประหยัดมาก แม้แต่ไข่ต้มชาเขายังไม่ยอมซื้อกินเลย ถ้าไม่ใช่เพราะเล่ยจี้เห็นว่าปกติเขาฝึกหนัก แถมอาหารก็ไม่ค่อยมีสารอาหาร เลยชวนเขามากินข้าวที่บ้านฉันบ่อย ๆ เพื่อบำรุงร่างกายล่ะก็!”
“มหาวิทยาลัยกลาโหมอะไรนะ? หลักสูตรทางไกลอะไร?” หวงไช่ฮวาฟังไม่เข้าใจ “มันคืออะไร ต้องเสียเงินตั้งมากมายขนาดนั้นเลยหรือ?”
หลูชิงโยวอธิบายให้นางฟังอย่างอดทนว่า “คุณป้าคะ ก็คือกองทัพร่วมมือกับมหาวิทยาลัยบางแห่ง เปิดโอกาสให้ทหารที่เรียนจบมัธยมปลายและมีผลงานดีได้เรียนมหาวิทยาลัยค่ะ ถึงตัวจะไม่ได้ไปเรียนที่มหาวิทยาลัย แต่ทางมหาวิทยาลัยจะส่งเอกสารและเทปบันทึกเสียงที่เกี่ยวข้องมาให้ทางไปรษณีย์ พี่ซวินเรียนหลักสูตรปริญญาตรีสี่ปีจบแล้ว แถมยังได้ใบปริญญาด้วยค่ะ!”