เซี่ยหงอิ้งไม่เถียงกับเธอ พูดเพียงว่า “ฉันไปเด็ดขี้เข็มมาให้!” แล้วก็หันหลังวิ่งออกไป
ขี้เข็มเป็นสมุนไพรห้ามเลือดชั้นดี แค่เด็ดต้นสดมาขยี้ให้แหลกแล้วโปะลงไป เลือดก็หยุดไหลทันตาเห็น
แต่พอเธอหอบแฮกกลับมา ก็เห็นหลูชิงโยวจับมือฮั๋วหนานซวินไว้ ใช้ผ้าก๊อซกดลงบนบาดแผลเพื่อห้ามเลือด
เซี่ยหงอิ้งเบือนสายตาหนีจากมือที่กุมกันอยู่ ยกขี้เข็มที่ขยี้จนน้ำซึมออกมาแล้วขึ้น พลางบอกหลูชิงโยวว่า “ให้ฉันทำเถอะ”
หลูชิงโยวขมวดคิ้วถาม “นี่อะไร?”
เซี่ยหงอิ้งตอบ “ขี้เข็ม สมุนไพรห้ามเลือด”
หลูชิงโยวถาม “ฆ่าเชื้อแล้วหรือยัง?”
เซี่ยหงอิ้งตอบ “ไม่ต้องฆ่าเชื้อ แค่โปะลงไปเลือดก็หยุดทันที รบกวนปล่อยมือด้วย”
หลูชิงโยวว่า “จะได้ยังไง? ของที่ไม่ได้ฆ่าเชื้อไปสัมผัสแผล แผลจะติดเชื้อนะ! ไม่ต้องใช้ของเธอหรอก ฉันกดต่ออีกสักพักเลือดก็หยุดเอง”
“ชิงโยว คนชนบทเขาห้ามเลือดกันแบบนี้ ไม่เคยได้ยินว่ามีใครติดเชื้อเลย” ฮั๋วหนานซวินยื่นมือไปตรงหน้าเซี่ยหงอิ้ง
พอพ้นจากแรงกดของหลูชิงโยว รูแผลเล็ก ๆ ก็มีเลือดซึมออกมาอีก ไม่นานผ้าก๊อซก็เปื้อนแดง
เซี่ยหงอิ้งยกผ้าก๊อซออก แล้ววางขี้เข็มลงบนแผล เลือดก็หยุดไหลทันที
สีหน้าหลูชิงโยวดูไม่สู้ดีนัก
“แถวบ้านเรา ใครได้รับบาดเจ็บเลือดออกก็ใช้ไอ้นี่กันทั้งนั้น” ฮั๋วเสี่ยวถิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ พูดขึ้น “ทำไมล่ะ หมอหลู ที่บ้านคุณไม่ใช้กันหรือ?”
หลูชิงโยวส่ายหน้า
“ขี้เข็มใช้ดีขนาดนี้ ทำไมถึงไม่ใช้ล่ะ?” ฮั๋วเสี่ยวถิงถามอย่างสงสัย
ฮั๋วเสี่ยวถิงคิดว่า ถึงบ้านของหลูชิงโยวจะอยู่ในเมืองหลวงของมณฑล แต่ก็ยังอยู่ในมณฑลเดียวกัน พืชที่ขึ้นตามดินน่าจะคล้าย ๆ กันไม่ใช่หรือ?