เซี่ยหงอิ้งบอกว่า “คืนนั้นพี่ชายคุณพาฮั๋วกวงไปส่งโรงพยาบาล พอกลับมาที่คอก็มีรอยแดงน่าสงสัย เขาบอกว่าหลูชิงโยวมียาหม่องสองหลอด หลอดหนึ่งหมดอายุ เขาเผลอเอาหลอดที่หมดอายุมาทาเลยเกิดรอยแดง ฉันแค่อยากตรวจสอบดู”
ฮั๋วเสี่ยวถิงอ้าปากค้างเป็นรูปตัวโอ “รอยแดงเหรอ? พี่สะใภ้ หมายถึง...หมายถึงแบบที่ฉันคิดหรือเปล่า? คุณสงสัยว่าพี่ชายฉันไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่นข้างนอกหรือ?”
เซี่ยหงอิ้งไม่พูดอะไร
“คุณจะสงสัยพี่ชายรองของฉันแบบนี้ได้ยังไง!” ฮั๋วเสี่ยวถิงโมโหขึ้นมา “ถ้าบอกว่าพี่ชายใหญ่ไปมีอะไรกับผู้หญิงอื่น ยังพอเป็นไปได้ แต่พี่ชายรองไม่ใช่คนแบบนั้น!”
เซี่ยหงอิ้งว่า “ใช่ ๆ ใช่! ฉันคิดมากไปเอง ใช่ไหมล่ะ?”
ฮั๋วเสี่ยวถิงชี้หน้าเธอแสร้งทำเป็นโกรธ “ต่อไปห้ามสงสัยพี่ชายรองของฉันส่งเดชอีกนะ!”
เซี่ยหงอิ้งยิ้มพลางจับมือเธอไว้ “รู้แล้ว! ขอบใจนะเสี่ยวถิง เธอช่วยฉันได้มากเลย”
……
หลังจากหลูชิงโยวเก็บถั่วแขกกลับมาแล้ว คาดว่าฮั๋วกวงคงเล่าเรื่องที่เสี่ยวถิงมายืมยาหม่องให้ฟัง ไม่นานเธอก็เดินไปที่ห้องของหวงไช่ฮวากับคนอื่น ๆ แล้วเรียกจากหน้าประตูว่า “เสี่ยวถิง!”
“จ้ะ!” ฮั๋วเสี่ยวถิงเดินออกมา “พี่สะใภ้ชิงโยว มีอะไรหรือ?”
“ฉันได้ยินจากเสี่ยวกวงว่าเมื่อกี้เธอมายืมยาหม่องหรือ?” หลูชิงโยวถาม
ฮั๋วเสี่ยวถิงตอบ “ใช่แล้ว! ขอบคุณนะพี่สะใภ้ชิงโยว!”
หลูชิงโยวว่า “ให้ฉันดูหน่อยว่าเป็นยังไงบ้าง”
ฮั๋วเสี่ยวถิงชี้ไปที่โคนขา “โธ่! โดนกัดตรงนี้ ดูไม่สะดวกหรอก”
“อ้อ...” หลูชิงโยวมองโคนขาของเธอ “ทำไมถึงโดนกัดตรงนั้นล่ะ?”