“อึ๊ง ๆ ๆ!” หมูน้อยสีดำส่งเสียงอย่างร่าเริง ราวกับกำลังหัวเราะอยู่
หลูชิงโยวเพิ่งมองเห็นชัด ๆ ว่านั่นคืออะไร ก็ร้องเสียงหลงว่า “ทำไมถึงเอาหมูมาไว้ในบ้านล่ะ! สกปรกจะตาย!”
เซี่ยหงอิ้งกลั้นหัวเราะไว้ แล้วยื่นมือไปลูบหัวหมูน้อยสีดำ “เสี่ยวเฮย ทำไมถึงฉลาดขนาดนี้นะ?”
……
เช้าวันรุ่งขึ้น เซี่ยหงอิ้งบอกฮั๋วเสี่ยวถิงกับคนอื่น ๆ ว่าพอดีมีเวลาว่างครึ่งวัน เธอจะไปเก็บสมุนไพรจีนมาต้มอาหารสมุนไพรให้แม่ของอู๋ซิ่งหมิน
คนอื่น ๆ ไม่ได้สงสัยอะไร เซี่ยหงอิ้งจึงตรงกลับบ้านเดิมทันที
พี่ชายกับพี่สะใภ้ไปสวนชาอู่ซานกันหมด ที่บ้านจึงเหลือแค่พ่อแม่ของเธอ กับหลานชายอย่างเสี่ยวจวิน
เซี่ยหงอิ้งเล่าเรื่องทั้งหมดให้เจียงฝูหรงผู้เป็นแม่ฟัง “……แม่คะ ขอแค่หล่อนยอมเปิดเผยความจริง แม่ก็จะได้ยอมรับพี่ชายต่อหน้าทุกคนอย่างเปิดเผยแล้ว!”
แต่เจียงฝูหรงไม่ได้ตื่นเต้นเหมือนเซี่ยหงอิ้ง นางขมวดคิ้ว ไม่รู้ว่ากำลังคิดอะไรอยู่
“แม่คะ?” เซี่ยหงอิ้งเขย่าแขนแม่ “แม่ไม่อยากยอมรับพี่ชายหรือคะ? วันเกิดแม่ หรือเวลาที่บ้านมีธุระอะไร แม่ไม่อยากให้พี่ชายมาที่บ้านหรือคะ?”
“แม่ก็อยากสิ” เจียงฝูหรงพูด “แต่หล่อนจะยอมให้แม่ยอมรับเขาได้ยังไง? เรื่องแบบนั้นเป็นไปไม่ได้หรอก!”
เซี่ยหงอิ้งพูดว่า “ตอนนั้นหล่อนอาจตั้งใจจะแย่งลูกชายของแม่ไปจริง ๆ แต่เวลาผ่านมาตั้งหลายปีแล้ว หล่อนเองก็อายุมากขึ้น บางทีอาจเปลี่ยนไปแล้วก็ได้ ไม่ว่ายังไง เราไปพบหล่อนสักครั้ง ฟังดูว่าหล่อนจะพูดอะไรเถอะค่ะ”
เจียงฝูหรงเองก็เริ่มใจอ่อน จึงไปบ้านตระกูลอู๋พร้อมกับเซี่ยหงอิ้ง เพื่อพบเจ้าเยว่เอ้อ
เมื่อทั้งสองฝ่ายพบกัน สองแม่ลูกเซี่ยหงอิ้งเอ่ยทักทายเจ้าเยว่เอ้อ แต่นางไม่ตอบรับ เพียงจ้องเจียงฝูหรงไม่วางตา