เซี่ยลี่เฉวียน: "โวยวายใส่ฉันทำไม? ตามที่ฉันว่า พวกเขาไม่อยู่ก็ดีแล้ว! แค่เซี่ยหงอิ้งคนเดียวก็ทำให้บ้านวุ่นวายไปหมดแล้ว ถ้ามาอีกสองคน เกรงว่าจะพลิกฟ้าพลิกแผ่นดินกันเลยทีเดียว!"
เจียงฝูหรงมองเขา: "นี่คือสิ่งที่คุณคิดงั้นเหรอ?"
เซี่ยลี่เฉวียนเห็นสีหน้าเธอไม่ดีนัก ก็เปลี่ยนคำพูด น้ำเสียงผ่อนลง: "ตอนนั้นชีวิตลำบาก กำลังต้องการแรงงาน ถ้าเธอคลอดพวกเขาออกมา ก็จะเพิ่มปากที่จะต้องเลี้ยงอีกสองคน แถมเธอยังต้องเลี้ยงลูกจนทำงานไม่ได้อีก ฉันคนเดียวจะเลี้ยงไหวเหรอ?"
เจียงฝูหรง: "ฉันคลอดหงอิ้ง ฉันก็ลงนาเหมือนกัน ยังได้เครดิตเต็มๆ ฉันเคยถ่วงเธอเมื่อไหร่?"
เซี่ยลี่เฉวียน: "ยังไงตอนนี้พูดเรื่องนั้นก็ไม่มีความหมายแล้ว! เรื่องที่ฉันบอกเธอเป็นยังไงบ้าง? พวกเธอกลับมา คงมีทางออกแล้วใช่ไหม?"
เจียงฝูหรงหายใจเข้าลึกๆ แล้วพูด: "เซี่ยลี่เฉวียน ฉันจะหย่ากับคุณ"
เซี่ยลี่เฉวียนสีหน้าเปลี่ยนไป: "เธอพูดว่าอะไรนะ!"
เจียงฝูหรง: "หย่า!"
เซี่ยลี่เฉวียน: "เธอฝันไปเถอะ! อายุจะห้าสิบแล้ว ฉันเสียหน้าไม่ไหว!"
เจียงฝูหรง: "ฉันจะหย่า! ฉันอยู่กับพวกหมาป่าหน้าคนพวกนี้แม้แต่วันเดียวก็ทนไม่ไหว! ฉันจะไปหาผู้ใหญ่บ้านตอนนี้เลย!"
เซี่ยลี่เฉวียนคว้าแขนเธอแล้วกระชากอย่างแรง เจียงฝูหรงถูกดึงกลับไป ศอกกระแทกเข้ากับบานประตู เจ็บจนร้องไม่ออก
"มันผ่านมาหลายสิบปีแล้ว เธอบ้าไปแล้วเหรอ!" เซี่ยลี่เฉวียนกัดฟันพูด "ถ้ากล้าพูดเรื่องหย่าอีก ฉันจะตบเธอให้ตาย!"