ซือหลินหมุนตัวไปพิงกับกำแพง
ไอน้ำลอยคลุ้งไปทั่ว ทำให้ใบหน้าเย็นชาในกระจกพร่ามัว และพร่ามัวไปถึงความทรงจำ
ลมหายใจของซือหลินหนักขึ้น เส้นเลือดที่แขนปูดนูนจากปลายแขนยาวไปจนถึงข้อมือ
เขาอยากทำให้เธอเลอะเทอะ รังแกเธอให้หนักกว่าเดิม
...
ฝันกลางฤดูใบไม้ผลิไร้ร่องรอย
วันรุ่งขึ้น ผลสอบกลางภาคจะประกาศตอนเจ็ดโมง
หกโมงห้าสิบ หน้าจออิเล็กทรอนิกส์หน้าอาคารเรียนยังไม่สว่าง ข้างล่างก็มีคนยืนรออยู่ไม่น้อยแล้ว
ล้วนเป็นโควต้าที่ตั้งตารอคอยกันอยู่
คมมีดคัดคนออกกลางทางยังคงห้อยอยู่เหนือหัว ไม่ตกไม่หลุด
อันดับคะแนนสอบกลางภาคกำหนดชะตากรรมของพวกเขาต่อจากนี้
พวกเขาทุกคนตื่นเต้นกันมาก
เหล่าลูกหลานตระกูลสูงทยอยเดินเข้าประตูโรงเรียนมา ทีละสองสามคน หาวหวอด เดินผ่านหน้าจออิเล็กทรอนิกส์โดยไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง
อันดับไม่มีความหมายใด ๆ สำหรับพวกเขา พวกเขาไม่ต้องแย่งชิงอะไรด้วยคะแนน
ส่วนทุนการศึกษานั่น มีแต่โควต้าเท่านั้นที่สนใจ
กฎโรงเรียนที่คัดคนออกก็ไม่ส่งผลถึงพวกเขาอยู่แล้ว
เจ็ดโมงตรง หน้าจออิเล็กทรอนิกส์สว่างขึ้น
ตารางอันดับรีเฟรช อันดับ 1 จี้เหยียน 735 คะแนน
อันดับ 2 เหรินถัง 735 คะแนน
อันดับ 3 ซูเนี่ยน 712 คะแนน
ข้างล่างยังมีอีกหลายคน แต่สองแถวแรกก็มากพอที่จะทำให้ฝูงชนแตกฮือ
"เหรินถัง? เลขาคณะกรรมการคนนั้นน่ะเหรอ?"
"735! เสมอกับจี้เหยียนเลยนะ เป็นไปได้ยังไง?"