เหรินถังถูกเขาโอบอยู่ ดิ้นขลุกขลักนิดหนึ่ง “คุณทำอะไรน่ะ ฉันกำลังเลือกรายการอยู่”
“เลือกอะไรไว้?” ซือหลินก้มลงมองใบสมัครในมือเธอ
ลายมือของเธอตัวเล็ก เรียบร้อยเป็นระเบียบ วงกลมไว้ตรงช่องกระโดดสูง
“กระโดดสูง” เหรินถังบอก “ฉันว่าอันนี้เหมาะกับฉันนะ”
“แค่วิ่งสองก้าวก็หอบแล้ว ยังจะกระโดดสูงอีก?” ซือหลินบีบเอวเธอเบา ๆ
“ไม่ต้องไปหรอก บอกว่าไม่สบายก็พอ เฉิงจิ้นจะจัดการเอง”
เหรินถังตบใบสมัครลงบนอกเขา “ฉันรับปากซูเนี่ยนไปแล้ว”
“พูดแล้วไม่ทำ เดี๋ยวคนอื่นก็หัวเราะเอา”
ซือหลินดึงข้อมือเธอลงมา กุมไว้ในฝ่ามือ “ใครกล้าหัวเราะคุณ? ตอนนี้ที่เซิ่งหลานไม่มีใครกล้าหัวเราะคุณแล้ว”
เหรินถังเงยหน้าขึ้นจากอ้อมแขนเขา ดวงตารูปอัลมอนด์ฉายแววจริงจังเล็กน้อย “ฉันแค่อยากลองดู ถ้ากระโดดสูงไม่ไหว ก็ถือว่าไปเล่นสนุกแล้วกัน”
ซือหลินจ้องเธออยู่ครู่หนึ่ง
เธอถูกเขากอดไว้ ตัวเล็กนิดเดียว แต่กลับมีความคิดเป็นของตัวเองเสมอ
เขาไม่ได้เกลี้ยกล่อมต่อ เพียงวางคางลงบนผมของเธอ “ตามใจ แค่อย่าให้ตัวเองเจ็บก็พอ”
ฝนด้านนอกเริ่มตก สายฝนละเอียดพร่างพรมกระทบมุ้งลวดหน้าต่างห้องใต้หลังคา ส่งเสียงซ่าเบา ๆ
ซือหลินหันไปมองนอกหน้าต่าง ก่อนก้มลงมองเธอ “ฝนตกแล้ว”
“อือ” เด็กสาวขานรับ
“อากาศแบบนี้เหมาะกับการดื่มอะไรสักหน่อยที่สุด” เสียงของเขาดังลงมาจากเหนือศีรษะ
“ในรถฉันมีเหล้าอยู่ขวดหนึ่ง รสไม่แรง”
เหรินถังเงยหน้าขึ้น คางถูผ่านปกเสื้อเชิ้ตของเขา ดวงตารูปอัลมอนด์มีแววสงสัย “เหล้าอะไรเหรอ?”
“หยิบมาจากห้องเก็บไวน์ของตระกูลซือ กลิ่นผลไม้ชัด” เขาคลายมือจากเอวเธอ หยิบขวดเหล้าบนตู้เตี้ยขึ้นมาเขย่าเบา ๆ