ในเวลาเดียวกัน ที่ห้องเก็บอุปกรณ์ของโรงยิมเก่าที่ถูกทิ้งร้าง ผู้คนกว่าสิบคนเบียดตัวกันอยู่แน่น
หลินเสี่ยวกุยยืนอยู่ตรงกลาง ผมหางม้ารวบสูง ผ้าพันแผลที่หน้าผากถูกแกะออกแล้ว เหลือเพียงรอยแผลเป็นสีแดงจาง ๆ
ฟางจ้าวหยางยืนพิงกำแพง มุมปากยังเขียวช้ำอยู่รอยหนึ่ง เป็นรอยจากการถูกคนทำร้ายเมื่อสองวันก่อน
คนอื่น ๆ ก็สภาพไม่ต่างกันมาก หลายคนมีบาดแผลที่หน้า บางคนแขนพันผ้าพันแผลไว้
หลินเสี่ยวกุยเอ่ยปาก "การประกวดดาราเซิ่งหลานเริ่มขึ้นแล้ว นี่คือโอกาสที่ดีที่สุดของเรา"
หนุ่มสวมแว่นคนหนึ่งยกมือขึ้น "หมายความว่ายังไง?"
"ตราบใดที่เรามีคนได้ตำแหน่งนี้ จะได้ยืนอยู่ใต้แสงไฟ ให้คนมากขึ้นเห็นเรา" หลินเสี่ยวกุยมองพวกเขา
"ตราบใดที่มีสิทธิ์พูดต่อหน้าสาธารณชน ถึงตอนนั้น คณะกรรมการก็ไม่กล้ามาเล่นงานเราโดยพลการ"
ฟางจ้าวหยางพยักหน้าสนับสนุน "เสี่ยวกุยพูดถูก การคัดเลือกดาราเซิ่งหลาน เราต้องส่งใครสักคนขึ้นไป"
หนุ่มร่างสูงผอมคนหนึ่งเอ่ยขึ้น "เสิ่นเว่ยเว่ยดึงคนไปสนับสนุนเธอไปแล้วครึ่งโรงเรียน เราจะส่งใคร?"
"ส่งเสี่ยวกุย" ฟางจ้าวหยางพูด
หลินเสี่ยวกุยยืนอยู่ข้าง ๆ เอาแขนโอบหน้าอก
สองสามวันนี้เธอถูกบัญชีดำเล่นงานจนเหนื่อย แต่เพราะสถานะที่สูงขึ้น มีคนตามอยู่เป็นกลุ่ม จิตใจเธอกลับดีขึ้นกว่าเมื่อก่อนเสียอีก
หญิงสาวที่ไว้ผมหางม้าคนหนึ่งมองหลินเสี่ยวกุยสองสามครั้ง แล้วพูดอย่างระมัดระวัง "เสี่ยวกุยหน้าก็สวยนะ แต่... คณะกรรมการของเซิ่งหลานชอบพวกผิวขาวหน้าตาดีเป็นพิเศษ"