อีกวันหนึ่ง
เหรินถังสวมชุดนักเรียนของเซิ่งหลาน เสื้อเชิ้ตสีขาว กระโปรงจีบสีน้ำเงินเข้ม ริบบิ้นที่คอเสื้อผูกเป็นโบว์ เดินเข้าประตูโรงเรียน
โทรศัพท์ในกระเป๋าสั่นครั้งหนึ่ง
ข้อความจากเฉิงจิ้น: “ชั่วโมงพละ มาที่สนาม”
“คาบนี้จะฝึกหนักเป็นพิเศษสำหรับเด็กโควต้า ทุกแผนกของสภานักเรียนต้องส่งคนไปคุมการซ้อม นายมาด้วยกัน”
“ความคืบหน้านายน้อยเกินไป เดี๋ยวพวกข้างบนไม่พอใจเอาได้”
เหรินถังเก็บโทรศัพท์เข้ากระเป๋า
คุมการซ้อมเหรอ? ว่ากันว่ามาจากสภานักเรียน แต่คนที่ไป ส่วนใหญ่ก็เป็นเด็กโควต้าทั้งนั้นแหละ
พวกเด็กตระกูลสูงผู้เป็นแก้วตาดวงใจของฟ้า คงไม่มานั่งทำอะไรน่าเบื่อแบบนี้หรอก
ให้เด็กโควต้าข่มเหงเด็กโควต้า คุมการซ้อมเด็กโควต้า ช่างเป็นแผนการที่แยบยลจริง ๆ
ขนาดหัวหน้าอย่างเฉิงจิ้นยังเป็นเด็กโควต้า แล้วยังมีฉันที่เป็นลูกไล่ของคณะกรรมการคอยช่วยเหลือคนชั่วอีก
พอดีเลย ชีวิตมันก็เงียบเหงาเกินไป การพิชิตใจซือหลินก็ไม่มีอะไรคืบหน้า ดูซิว่าจะมีโอกาสสร้างเรื่องขัดแย้งบ้างไหม
เหรินถังเดินไปทางสนาม
ระหว่างทาง เธอเห็นร่างคุ้นเคยคนหนึ่ง
ซูเนี่ยนย่อตัวอยู่ข้างแปลงดอกไม้ สวมชุดวอร์ม ใช้มือยันเข่า หายใจหอบใหญ่ ๆ
เหรินถังเดินเข้าไป
ซูเนี่ยนได้ยินเสียงฝีเท้า เงยหน้าขึ้น เห็นว่าเป็นเหรินถัง เธอตะลึงไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็ฝืนยิ้มออกมา
เหรินถังมองเธอ “เป็นอะไร?”
ซูเนี่ยนส่ายหน้า หยิบขวดยาเล็ก ๆ ออกจากกระเป๋า เทยาออกมาหนึ่งเม็ดแล้วอมเข้าปาก
เธอหายใจอีกสองสามที ก็ค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมา “ไม่เป็นไร โรคประจำตัวน่ะ”