กู้เป๋อเหิงกับเจียงอวี่ไป๋นั่งอยู่กลางอัฒจันทร์ ไม่ไกลจากโซนคณะกรรมการเท่าไหร่
เจียงอวี่ไป๋เห็นลู่ชื่อก้มหัวและถอยออกไปตลอดทั้งช่วง จึงหันไปพูดกับกู้เป๋อเหิง: "ลู่ชื่อนี่นะ รู้จริงๆ ว่าควรประจบใคร เช้านี้ทั้งเช้า วิ่งวนอยู่รอบการกระโดดสูงของเหรินถังทั้งนั้น"
กู้เป๋อเหิงไม่ได้ตอบทันที ผ่านไปไม่กี่วินาทีถึงพูดเสียงเรียบๆ: "คณะกรรมการต้องการแบบนี้เอง"
"ท่าทีของลู่ชื่อ ก็เพียงพอให้คนข้างล่างมองออกแล้วว่า ตอนนี้กระแสของเซิ่งหลานเอียงไปทางไหน"
เจียงอวี่ไป๋เงียบไปครู่หนึ่ง เสียงเบาลง: "กระแสนี้ มันเปลี่ยนเร็วเกินไปหน่อยนะ"
"ไม่กี่วันก่อนฉันยังคิดว่า เหรินถังกล้าดีอย่างไรถึงไปเล่นตัวกับกรรมการสองท่านใหญ่แบบนั้น ยังไงก็ต้องพลาดท่า ถูกบีบให้ออกจากโรงเรียน"
กู้เป๋อเหิงไม่พูดอีก เขาเห็นมาด้วยตาตัวเองว่าซือหลินหนุนหลังเด็กโควต้าคนนี้ ก็เลยรับได้ไม่ยาก
เฉิงลู่นั่งอยู่บนอัฒจันทร์ระดับบี กระซิบกับสาวข้างๆ: "นี่มันมาแข่งกันที่ไหนกัน เห็นทีมาพักผ่อนมากกว่า"
พูดยังไม่ทันจบ ลู่ชื่อก็เดินกลับมาจากอีกทาง มองมาทางเฉิงลู่แวบหนึ่ง ใบหน้ายังยิ้มสุภาพ แต่เสียงกลับเย็นชา: "ระวังปากหน่อย อย่าทำเรื่องเดือดร้อนให้ทั้งระดับบี และอย่ามาก่อเรื่องในพื้นที่ของฉัน"
เฉิงลู่หุบปากทันที
หลังลู่ชื่อไปแล้ว สาวข้างๆ ถึงกระซิบเสียงเบาลง: "เธอไปว่าเธอทำไม? ไม่เห็นหรือไงว่าแม้แต่หยานหลิงเอ๋อร์ยังถูกเธอบีบจนไม่กล้าโผล่หน้า"
เฉิงลู่ถอนหายใจ: "ฉันจะกล้าไปหาเรื่องเหรินถังได้ยังไง ก็แค่พูดไปงั้นแหละ"
——
บ่ายสองโมง เหรินถังเดินมาจากปลายถนนร่มไม้