ตอนนั้นหลินเสี่ยวกุยคิดว่า ถ้าสักวันหนึ่งเธอได้ยืนอยู่ข้างเขา เธอก็คงไม่ต้องทนกับความจนอีกต่อไป
ดังนั้นเธอจึงพยายามสุดชีวิตสอบเข้าเซิ่งหลานได้
เธอจึงทุ่มเทสุดแรงเพื่อสอบเข้าเซิ่งหลานได้
เธอคิดว่า ขอแค่พยายามมากพอ เธอก็จะเข้าใกล้โลกของเขามากขึ้นเรื่อยๆ
แต่พอได้เข้าเซิ่งหลานจริงๆ ถึงได้รู้ว่า ระยะห่างบางอย่างไม่ใช่สิ่งที่คะแนนสอบจะเติมเต็มได้
เธอยังคงเป็นคนที่ยืนอยู่มุมหนึ่งแล้วเงยหน้ามองเขา ส่วนสายตาของเขาไม่เคยตกมาที่เธอเลยแม้แต่น้อย
จนกระทั่งเหรินถังปรากฏตัวขึ้น
เด็กกำพร้าที่มาจากร้านดอกไม้ โควต้าที่จนกว่าเธอและไม่มีเส้นสายอะไรเลย มีสิทธิ์อะไรที่ทำให้เขาสนใจตั้งแต่วันแรก?
แล้วเธอก็เริ่มตื่นตระหนก
เริ่มใช้สารพัดวิธีแย่ๆ เพื่อเรียกร้องความสนใจจากเขา แกล้งชนในโรงอาหาร ออกโรงเป็นคนแรกในกลุ่มต่อต้าน โยงประเด็นไปที่คณะกรรมการตอนให้สัมภาษณ์
แต่ทุกครั้งที่สายตาเขากวาดมาที่เธอ ก็มีแต่ความเมินเฉย
ยิ่งพยายามก็ยิ่งดูน่าขำ
เหมือนตอนนี้ที่เธอยืนอยู่ตรงหน้าเขา แต่เขาก็ยังไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมา
ส่วนเหรินถัง ไม่ต้องทำอะไรเลย ก็สามารถยืนอยู่ข้างๆ ซือหลินได้ สวมชุดนักเรียนรุ่นพิเศษที่มีแต่ชนชั้นสูงเท่านั้นถึงจะมี และได้ถูกเขาติดป้ายชื่อระดับเอสที่เป็นของคณะกรรมการโดยเฉพาะ
หลินเสี่ยวกุยจนถึงตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไม
ได้แต่สรุปว่าทุกอย่างเป็นเพราะเหรินถังมีหน้าตาที่สวยกว่าเธอ
ในห้องทำงาน หลินเสี่ยวกุยเอ่ยปากก่อน เสียงกระขุกกระกอนเล็กน้อย "คุณซือ ท่านเรียกฉันหรือคะ"