“ห้ามไปนะ! แจ้งตำรวจอะไรกัน!” ผู้หญิงคนนั้นร้อนรนขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด พลางยื่นมือเข้าไปแย่งเด็ก “เอามาให้ฉัน! แกแย่งลูกฉันไป แจ้งตำรวจก็ต้องจับแกสิ! ใครก็ได้ ช่วยด้วย! หมอคนนี้แย่งหลานชายคนโตของฉันไปแล้ว...”
พยาบาลสองคนเอาเธอไม่อยู่จริง ๆ ตอนยื้อยุดกันยังถูกข่วนไปด้วย
โชคดีที่ญาติผู้ป่วยใจดีคนหนึ่งวิ่งออกไปแจ้งตำรวจแล้ว
เสียงเด็กร้องไห้จ้าก็ดังขึ้นมาเช่นกัน
จิ่งอวี่ชวนกลัวว่าเซี่ยงเถียนจะบาดเจ็บ จึงผลักเธอกับจิ่งโจวเข้าไปในห้องตรวจ ก่อนเตะผู้หญิงคนนั้นจนล้มลง
“โอ๊ย ไหล่ฉัน โอ๊ย...” ผู้หญิงคนนั้นกุมไหล่ขวากลิ้งไปมาบนพื้น
พยาบาลสาวสองคนไม่กล้าแตะใบหน้าตัวเองด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ จึงระบายความคับแค้นทั้งหมดใส่ผู้หญิงที่นอนอยู่บนพื้น
พวกเธอหยิบสายรัดทางการแพทย์มามัดเสียแน่นหนา
เซี่ยงเถียนยื่นหน้าออกมาจากด้านบน ส่วนจิ่งโจวยื่นหน้าออกมาจากด้านล่าง... น่าตื่นเต้นขนาดนี้เลยเหรอ?
จิ่งอวี่ชวนหันกลับไปคิดจะถามเซี่ยงเถียนว่าตกใจหรือเปล่า แต่กลับอดไม่ได้ที่จะตบหน้าผากตัวเองดังเพียะ “...ไปกันเถอะ”
“เดี๋ยวก่อน” เซี่ยงเถียนจะไปได้ยังไง ในเมื่อยังหาเด็กคนนั้นไม่เจอ
ผู้หญิงคนนั้นดิ้นขยุกขยิกเหมือนหนอน ทั้งยังส่งเสียงอู้อี้ไม่หยุด
หมอคนนั้นปลอบเด็กเบา ๆ แต่เด็กก็ยังร้องไห้ไม่หยุด เธอจึงบอกพยาบาลว่า “อุ้มไปป้อนนมก่อน” จากนั้นเห็นคนในโถงทางเดินเริ่มเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ เลยรีบพูดว่า “ทุกคนแยกย้ายกันเถอะ ฉันจะไปตามผู้อำนวยการ” แล้วนึกอะไรขึ้นมาได้จึงถามว่า “แจ้งตำรวจหรือยัง?”