“ใช่ไหมล่ะ นั่นมันชายแดนเลยนะ ไม่รู้ว่าถ้าฉันไปแล้วจะได้จับปืนจริงหรือเปล่า” เซี่ยงหนานจินตนาการไปไกลแล้ว
หยางหวยฮวาตะโกนเรียกมาจากในบ้าน “เข้ามาสิ ยืนคุยอะไรกันอยู่ข้างนอก?”
“มาแล้วค่ะ” เซี่ยงเถียนเดินเข้าไปนั่งข้างหยางหวยฮวา
หยางหวยฮวากุมมือเซี่ยงเถียนแล้วถอนหายใจยาว จนเซี่ยงเถียนงุนงงไปหมด “ตกลงมีอะไรคะ?”
“วิทยุนั่นเป็นของที่เถียนเถียนอยากซื้อใช่ไหม?” น้ำเสียงไม่ค่อยเป็นมิตรทำให้จิ่งอวี่ชวนรีบรับคำ “ไม่ใช่ครับแม่ ผมเป็นคนอยากซื้อเอง”
หยางหวยฮวาเหลือบมองเขา “เสี่ยวชวน แม่รู้นะว่าลูกผ่านเรื่องหนัก ๆ มาแล้ว ไม่เหมือนเถียนเถียนที่เพิ่งรวยขึ้นมา”
ในที่สุดเซี่ยงเถียนก็เข้าใจจุดประสงค์ที่หยางหวยฮวามาหา จึงทั้งหัวเราะไม่ออกและร้องไห้ไม่ได้ “แม่กลัวหนูใช้เงินสุรุ่ยสุร่ายเหรอคะ? จะซื้ออะไรก็ต้องใช้คูปองไม่ใช่เหรอคะ? ต่อให้มีเงิน หนูก็ใช้ไม่หมดอยู่ดี”
หยางหวยฮวากลืนคำพูดที่กำลังจะเอ่ยลงคอ ก่อนจะฝืนยิ้มออกมา “เอ่อ... แม่แค่มาดูว่าพวกเธอกลับถึงบ้านปลอดภัยหรือยัง เงินตั้งเยอะ แม่ไม่ค่อยสบายใจ เอาละ ๆ แม่กลับบ้านก่อนนะ เซี่ยงหนาน ไปกันเถอะ”
หยางหวยฮวาดูเหมือนจะเริ่มทำตัวไม่ถูก พูดไปพลางลุกขึ้นไปพลาง ไม่รู้จะเอามือไปวางไว้ตรงไหน
“หา? ผมเพิ่งนั่งเองนะ” เซี่ยงหนานประท้วงเสียงเบา แต่ก็ถูกหยางหวยฮวาดึงให้ลุกขึ้น “กลับไปนั่งที่บ้านสิ จะนั่งจนสว่างก็ไม่มีใครว่า”
“เอ่อ... พี่ครับ พี่เขยครับ ลาก่อนนะครับ” เซี่ยงหนานยังไม่ลืมหันกลับมาโบกมือลา