แบ่งภาพออกเป็นสี่ส่วนเหมือนกัน ภาพแรกเป็นภาพทุกคนต่อแถวตักอาหาร พูดคุยหัวเราะกันอย่างสนุกสนาน โดยเน้นให้เห็นเป็นพิเศษว่าทัพพีที่ยื่นออกมาจากช่องตักอาหารก็มีอาหารพูนเต็ม ภาพที่สองเป็นภาพโต๊ะตัวหนึ่ง มีคนกำลังกินข้าวคำโต ส่วนอีกคนทำข้าวเม็ดหนึ่งตก ภาพที่สาม คนคนนั้นรีบก้มเก็บเม็ดข้าวขึ้นมาจากโต๊ะทันที ภาพสุดท้าย ทั้งสองถือกล่องข้าวที่กินจนเกลี้ยงไปล้างให้สะอาด
“ภาพนี้ก็มีความหมายดีนะ ไม่มีตัวหนังสือสักตัว แต่กลับบอกให้เราต่อแถว ไม่สิ้นเปลือง และประหยัดอาหาร ฮ่า ๆ ดีมาก!” เลขาธิการเจิ้งถามด้วยความสนใจ “ใครเป็นคนคิดขึ้นมา?”
ฉางฟารีบแนะนำ “นี่ก็เป็นความคิดของเซี่ยงเถียนครับ เธอรับผิดชอบงานประชาสัมพันธ์ครั้งนี้ เป็นเจ้าหน้าที่ฝ่ายประชาสัมพันธ์ครับ”
เลขาธิการเจิ้งถามอย่างสนใจ “สหายเซี่ยงเถียนอยู่ที่นี่ไหม?”
“อยู่ครับ อยู่ตรงนี้” ฉางฟารีบเรียกเซี่ยงเถียนเข้ามา
เซี่ยงเถียนเองก็ไม่คิดว่าจะมีช่วงนี้ด้วย เธอกลืนน้ำลายอย่างประหม่าเล็กน้อย ก่อนเดินเข้าไปหา เลขาธิการเจิ้งเอ่ยอย่างเมตตา “สหายยังสาวแท้ ๆ แต่อนาคตไปได้ไกลแน่”
เซี่ยงเถียนยิ้มพร้อมก้มศีรษะ “ขอบคุณผู้นำที่ชมค่ะ นี่เป็นผลจากความพยายามร่วมกันของทุกคนด้วย”
เลขาธิการเจิ้งกำลังจะพูดอะไรบางอย่าง เสียงประกาศก็ดังขึ้นเสียก่อน
เสียงของซุนเหมียวดังขึ้นเป็นคนแรก “สหายคนงานทุกท่าน! ระหว่างที่ทุกคนกำลังกินอาหารกัน สถานีกระจายเสียงของเรามีข่าวใหม่ล่าสุดมาฝากทุกคนค่ะ!”
เสียงของซุนเว่ยเซียงดังต่อทันที “พวกเราล้วนเป็นพี่น้องกรรมกรที่ต่อสู้เพื่อสร้างกำแพงเหล็กกล้าแห่งสังคมนิยมของชาติ นโยบายใหม่ของประเทศ ความสำเร็จใหม่ของพี่น้องกรรมกร รับรองว่าฟังแล้วจะกินข้าวได้เอร็ดอร่อยยิ่งขึ้น!”