เซี่ยงเถียนหยุดพูดไปแล้ว แต่มีดทำครัวก็ยังจ่ออยู่ที่คอของหญิงชราซวีไม่ขยับ เธอยังกระชากผมของหญิงชราซวีมาหนึ่งเส้น แล้วเป่าใส่คมมีด “แหม ไม่ค่อยคมนะ! ถ้าอย่างนั้นคุณย่าคงต้องเจ็บตัวหน่อยแล้ว ฉันจะเริ่มจากเลข 30 ก่อน! เรื่องบ้านค่อยว่ากันทีหลัง!”
หญิงชราซวีไม่เคยเจอเหตุการณ์แบบนี้มาก่อน ทุกครั้งที่เธอล้มลงไปนอนกับพื้น ก็จะมีคนยอมอ่อนข้อให้ ขอเงินได้สักสามเหมาตามห้าเหมาก็ยังดี
คราวนี้ดันมาเจอคนที่ลงมีดจริง ๆ เข้าแล้ว!
หญิงชราซวีค่อย ๆ ถอยหลังเงียบ ๆ เซี่ยงเถียนคว้าขากางเกงของเธอไว้ทันที “อย่าเพิ่งรีบสิคะ ดูก่อนว่าจะเลือกขาซ้ายหรือขาขวา ฉันเป็นคนเคารพผู้ใหญ่รักเด็กอยู่แล้ว อยากฟังความเห็นของคุณย่าค่ะ!”
เติ้งหงตกใจจนทรุดลงนั่งกับพื้นตั้งนานแล้ว ไม่กล้าพูดสักคำ ส่วนกงชุ่ยเฟินยังคงร้องไห้เงียบ ๆ ราวกับไม่เห็นว่าเซี่ยงเถียนกำลังถือมีดทำครัวข่มขู่แม่สามีของเธออยู่
กางเกงผ้าฝ้ายของหญิงชราซวีเริ่มส่งกลิ่นฉุน เซี่ยงเถียนขมวดคิ้ว คนแค่นี้ยังกล้ามาทวงบ้านถึงที่อีกเหรอเนี่ย?
จิ่งอวี่ชวนก็สังเกตเห็นเหมือนกัน พอเห็นสีหน้าของป้าหานกับจ้าวหรูที่ตาแทบถลนออกมา เขาก็อดขำไม่ได้
เขาก้าวเข้ามารับมีดทำครัวจากมือเซี่ยงเถียน แล้วตบแก้มหญิงชราซวีเบา ๆ ด้วยสันมีดซ้ำไปซ้ำมา “คุณย่า ภรรยาผมพูดด้วยง่าย แต่ผมไม่ง่ายด้วยนะ ถ้าคุณย่าไม่เลือก ผมจะเลือกให้เอง!”
หญิงชราซวีคลานหนีกลับบ้านอย่างทุลักทุเล ตรงที่เธอจากไปยังมีรอยเปื้อนสีเข้มอยู่แอ่งหนึ่ง
เติ้งหงรีบหนีกลับบ้านตามไปติด ๆ แถมยังลงกลอนประตูจากด้านในด้วย!