ไม่แปลกที่จ้าวหรูจะตกใจ นับรวมแล้วเพิ่งผ่านไปประมาณครึ่งปีเอง ยิ่งหลัวต้าอวี่ก็ลงชนบทไปด้วยกัน พี่น้องสองคนคอยช่วยเหลือกัน ไม่น่าจะทนไม่ไหวเสียหน่อย
เซี่ยงเถียนเข้าใจดี เห็นชัดว่าหลัวเผิงตั้งใจจะขัดเกลาความห้าวหาญของหลัวต้าฝงกับหลัวต้าอวี่ ตลอดครึ่งปีที่ลงชนบทมา เขาไม่เคยส่งเงินให้เลยสักหยวน ทั้งคู่มีเงินช่วยเหลือคนละ 100 หยวนเท่านั้น
“แล้วทางตระกูลหลัวว่าไงบ้างคะ?” เซี่ยงเถียนค่อนข้างอยากรู้
“ฉีไหลตี้อยากไปดูพวกเขาที่ชนบท เลยจะเอาเงินกับคูปองที่ใช้จัดงานแต่งไปให้ด้วย แต่หลัวเผิงไม่ยอม ทั้งคู่ก็เลยทะเลาะกัน ฉันได้ยินตอนอยู่ลานกลางนี่แหละ” ป้าม่าก็ไม่ชอบหลัวเผิงเหมือนกัน
ทั้งเห็นแก่ตัวทั้งหยิ่งยโส คนแบบนี้น่ากลัวที่สุด
ป้าม่าไม่อยากเข้าไปพัวพันด้วยสักนิด สำหรับเธอแล้ว การที่หลัวต้าฝงกับหลัวต้าอวี่ได้ลงชนบทไปก็ถือเป็นเรื่องดี
“แล้วฉีไหลตี้จะไปไหมคะ?” จ้าวหรูไม่เข้าใจคนที่ทำร้ายลูกตัวเองแบบนี้ที่สุด
ป้าม่าส่ายหน้า “ไม่รู้เหมือนกัน เย็นนี้เธอกลับมาแล้ว แต่จะไปหรือเปล่าก็ไม่รู้”
สิ้นเสียง หญิงชราซวีก็บิดตัวเดินออกมาจากลานกลาง ในมือถือชามเปล่า ใบก้นบิดไปมา พอเดินผ่านพวกเธอยังเหลือบตามองแรง ๆ อีกด้วย
ป้าม่ากำไม้เท้าในมือแน่น อยากจะฟาดสักที…
เธอลุกขึ้นเงียบ ๆ “คนเกะกะไปแล้ว ฉันก็กลับบ้านบ้างดีกว่า นั่งอยู่ตรงนี้ยุงหามพอดี”
เห็นได้ชัดว่าคำพูดนี้จงใจให้หญิงชราซวีได้ยิน
เดาใจหญิงชราซวีได้ไม่ยาก เธอแค่อยากยั่วให้ป้าม่าโมโหแล้วไล่สวีกังจู้กับคนอื่นออกมา พอเป็นอย่างนั้นหญิงชราซวีก็จะได้ให้พวกเขากลับบ้าน