กินมื้อกลางวันเสร็จ ทุกคนก็ถึงเวลาแยกย้ายกลับบ้าน เซี่ยงหนานกับจิ่งโจวอาลัยอาวรณ์กันอยู่พักใหญ่ สุดท้ายเซี่ยงหนานก็ไปบ้านโม่ซีกับจิ่งโจว
โม่ซีดีใจจนออกนอกหน้า แล้วยังหันไปถามอีอีว่า “อีอี อยากไปเล่นที่บ้านอาไหมจ๊ะ?”
อีอีเอียงคอ มือจับเสื้อเซี่ยงเถียนไว้ เธออยากไปเล่น แต่ก็ไม่อยากห่างจากแม่
เซี่ยงเถียนลูบผมเปียเล็ก ๆ ของอีอี พลางเห็นแววตาคาดหวังของลูก จึงย่อตัวลงพูดว่า “อีอีไปเล่นบ้านอาได้ พี่ชายกับน้าชายเล็กก็อยู่ด้วย พรุ่งนี้เช้าแม่กับพ่อไปรับอีอีกลับบ้านคุณยาย ดีไหมจ๊ะ?”
อีอีพยักหน้าหงึก ๆ ผมเปียสองข้างไหวไปมา มือเล็ก ๆ สอดเข้าไปในมือใหญ่ของโม่ซี
โม่ซีดีใจเสียจนแทบอยากกอดหอมอีอีให้หนำใจ
เธออุ้มอีอีขึ้นมา จูงมือข้างหนึ่งของเด็กน้อยแล้วพูดว่า “มา บอกลาพ่อกับแม่กัน”
“บ๊ายบาย~” เสียงเล็ก ๆ ของเด็กน้อยฟังดูร่าเริงสุด ๆ
สุดท้าย คนที่กลับมายังบ้านเลขที่ 28 มีเพียงจิ่งอวี่ชวนกับเซี่ยงเถียน หิมะบนพื้นละลายหมดแล้ว ถนนทั้งสายเปียกชื้นไปหมด พอเหยียบลงไปก็เลอะเทอะอยู่บ้าง
จักรยานทิ้งรอยล้อเป็นทางไว้บนพื้นน้ำละลายจากหิมะ
จักรยานยังไม่ทันถูกยกเข้าไป ก็มีเสียงตะโกนของจ้าวหรูดังขึ้นจนทั้งคู่สะดุ้ง “เถียนเถียน ในที่สุดเธอก็กลับมาเสียที!”
“มีอะไรเหรอ?”
“มีจดหมายลงทะเบียนส่งถึงเธอ วันที่ 29 เดือนสิบสอง พวกเธอเพิ่งออกไปก็มีคนเอามาส่ง เขาบอกว่าต้องให้เจ้าตัวมารับเอง รีบไปดูที่ไปรษณีย์เถอะ”
จ้าวหรูดูร้อนใจยิ่งกว่าเซี่ยงเถียนเสียอีก
เซี่ยงเถียนเองก็ตื่นเต้นขึ้นมา จดหมายลงทะเบียนเชียวนะ!
ไม่ใช่วันที่เธอจะได้ค่าต้นฉบับด้วย ถ้าไม่ใช่ค่าต้นฉบับ งั้นก็ต้องเป็นจดหมายตอบรับเข้าเรียนแน่!