เซี่ยงเถียนเบิกตากว้าง ปลาตัวเหลืองขนาดพอ ๆ กับนิ้วมือมีรอยฟันอยู่ด้วย
เธอชั่งน้ำหนักดูแล้วพบว่าหนักเอาเรื่อง «เยี่ยนจื่อ...ไม่ธรรมดาเลยนะ»
«ฮี่ ๆ เยี่ยนจื่อบอกว่าเธอขุดได้บนเขาน่ะ» พูดพลางเซี่ยงฉิงก็หยิบขึ้นมาใส่ปากแล้วกัดดู
ที่แท้รอยฟันก็มาจากตรงนี้นี่เอง...
เธอเช็ดน้ำลาย รู้สึกมีความสุขเหลือเกิน!
กัดอย่างมีความสุขประจำวัน สำเร็จ!
ระหว่างที่เซี่ยงเถียนใช้เวลาช่วงบ่ายอันแสนสบายสลับกับวุ่นวายไปอย่างเพลิดเพลิน บนภูเขากลับปั่นป่วนราวกับหยดน้ำตกลงในกระทะน้ำมัน ดูเหมือนจะคลื่นลมโหมกระหน่ำ ที่จริงก็ไม่มีอะไรเลย
«คุณโคจิมะ เจ้านี่กินได้จริงเหรอ?»
เสียงทึบดังปัง ก่อนจะฟาดลงบนท้ายทอยของชายที่พูดอย่างไม่ปรานี «บากะ หลี่เถี่ยฉุย ต้องเรียกฉันว่า หลี่! กัง! ตั้น!»
«อ๋อ หลี่กังตั้น...» หลี่เถี่ยฉุยพูดอย่างน้อยใจ «ฉันว่ามันดูไม่ค่อยเข้าท่านะ»
«เลิกพูดมาก ส่งมาให้ฉันดอกหนึ่ง» หลี่กังตั้นกุมท้องแล้วยื่นมือออกไป ท้องหิวจนบิดเกร็งไปหมด
หลี่เถี่ยฉุยส่งเห็ดสีเทาดำขนาดเท่าฝ่ามือที่ขึ้นรวมกันเป็นกระจุก กระจุกละสองสามดอกให้หลี่กังตั้น ส่วนตัวเองก็หยิบมาอีกกระจุกหนึ่ง แต่ยังไม่ค่อยแน่ใจ «กินได้จริงเหรอ?»
«ฉันเห็นในหนังสือบอกว่านี่คือหลิงจือชั้นดี แค่ยังโตไม่เต็มที่เท่านั้น» หลี่กังตั้นบีบมันดู เนื้อสัมผัสนุ่มนิ่ม แถมเหมือนจะมีน้ำซึมออกมาด้วย เขาเลียริมฝีปากแล้วกัดหมวกเห็ดดอกหนึ่งทันที
หลี่เถี่ยฉุยมองหลี่กังตั้นอยู่นาน เห็นอีกฝ่ายเคี้ยวเร็วขึ้นเรื่อย ๆ ไม่นานก็กัดดอกต่อไป ดูท่าจะอร่อยดี แถมยังไม่เห็นเป็นอะไร