เซี่ยงเถียนแวะไปดูอีอีก่อน เด็กน้อยหลับสนิท นอนตะแคง มือเล็ก ๆ ยังปิดศีรษะตัวเองไว้ น่ารักมาก
แต่ไม่เห็นจิ่งโจว จึงถามอย่างสงสัยว่า “เสี่ยวโจวล่ะ?”
“เสี่ยวโจวถูกซีซีมารับไปแล้ว บอกว่าจะพาไปฝึกพิเศษที่ซงอวี่ หนึ่งสัปดาห์ถึงจะกลับ”
“แล้วตอนกลางวันล่ะ? พี่ไม่ต้องไปทำงานเหรอ?”
สวี่ชิงอวี้ทั้งจนใจทั้งขำ “ก็เพราะซีซีพาเสี่ยวโจวไปที่ทำงานด้วยครั้งหนึ่งนั่นแหละ เสี่ยวโจวถึงอยากไปอีก”
“ไปล้างมือก่อน แล้วค่อยกินไปคุยไป” จิ่งจวิ้นกังตักข้าวใส่ชามเรียบร้อยแล้ว
เซี่ยงเถียนกับจิ่งอวี่ชวนหิวจนท้องกิ่ว เพราะตอนเที่ยงยังไม่ได้กินอะไรเลย
เซี่ยงเถียนตักข้าวเพิ่มอีกจานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คลุกกับมะเขือยาวแล้วยังใส่น้ำมันพริกลงไปหนึ่งช้อน...จิ่งอวี่ชวนเห็นแล้วแทบทำใจมองไม่ลง สีดำปนแดงแบบนั้นดูยังไงก็ไม่น่ากิน
เซี่ยงเถียนเชียร์สุดตัว “ลองชิมสักคำสิ”
จิ่งอวี่ชวนคีบเข้าปากคำหนึ่ง แต่สัมผัสได้แค่ความเผ็ด เขากล้ำกลืนลงคอแล้วฝืนพูดว่า “อร่อย”
สวี่ชิงอวี้กับจิ่งจวิ้นกังเพิ่งกินเสร็จก็เตรียมกลับบ้าน วันนี้เสียเวลามามากพอแล้ว “ค่อย ๆ ปั่นกันนะ” เซี่ยงเถียนโบกมือลา
จิ่งอวี่ชวนล้างชามเสร็จ เช็ดมือจนแห้งแล้วถามเซี่ยงเถียนว่า “ตอนนี้แช่เท้าไหม?”
“เอาสิ”
ตอนแรกเซี่ยงเถียนยังไม่รู้สึกเหนื่อย แต่พอแช่เท้าในน้ำอุ่นที่ท่วมข้อเท้า แล้วเอนพิงโซฟา เปลือกตาก็หุบลงอย่างห้ามไม่อยู่ เธอพยายามเลิกคิ้วและเบิกตากว้างแล้ว แต่ก็ฝืนสังขารไม่ไหว หลับไปเสียแล้ว