เซี่ยงเถียนจึงได้เห็นกับตาว่าข่าวลือน่ากลัวแค่ไหน เจิ้งเฟินฟางถูกพูดเสียจนกลายเป็นผู้หญิงใจร้ายเต็มขั้น แถมทั้งคู่ยังเดากันไปแล้วด้วยว่า ก่อนหน้านี้เธอเคยฆ่าคนมาหรือเปล่า…
หลังป้อนข้าวเสี่ยวอวี่หมี่เสร็จ เซี่ยงฉิงก็แหวกม่านเตียงออกมา ก่อนพูดกับเซี่ยงเถียนด้วยสีหน้าขำ ๆ ปนจนใจว่า “พี่เถียนเถียน มานั่งนี่สิ”
“นอนเถอะ อย่านั่งบ่อยเลย หลังไม่ค่อยดีนี่” เซี่ยงเถียนเดินไปนั่งบนเก้าอี้ข้างเตียง
“ได้ค่ะ” เซี่ยงฉิงว่าง่าย เอนตัวนอนตะแคงเล็กน้อย แล้ววางเสี่ยวอวี่หมี่ไว้ข้างเตียง เด็กตัวจิ๋วดูผอมบางอยู่ไม่น้อย
“น้ำนมพอไหม?”
“พอค่ะ” เซี่ยงฉิงพยักหน้า พอนึกถึงเมื่อคืน ตงอวี่เหลียงออกแรงมาก ใบหูของเธอก็พลันแดงระเรื่อขึ้นมา
เซี่ยงเถียนไม่ทันสังเกตเห็นใบหูแดง ๆ ของเซี่ยงฉิง กลับนึกสงสัยอยู่ในใจว่า ทำไมคลอดก่อนกำหนดตั้งหนึ่งเดือนถึงยังมีน้ำนมได้ล่ะ แล้วทำไมเธอถึงไม่มี?
แต่พอลองคิดดู การไม่มีน้ำนมก็ดีเหมือนกัน อย่างน้อยเธอก็ไม่เคยต้องทรมานเพราะคัดเต้านม อีกทั้งไม่ว่าเธอจะอยู่บ้านหรือไม่ อีอีก็ไม่มีทางอดหิว
จนถึงเที่ยง ตงอวี่เหลียงกับอีกสองคนก็ยังไม่กลับมา เซี่ยงเถียนเห็นว่าเซี่ยงฉิงมีคนคอยดูแลอยู่แล้ว ส่วนตัวเธอก็ช่วยอะไรไม่ได้ จึงเอ่ยขอตัวกลับ
“ฉันจะไปซื้อข้าวที่โรงอาหาร กินด้วยกันก่อนแล้วค่อยกลับนะ” ไช่เส้าหรุ่ยรั้งเซี่ยงเถียนไว้
“ไม่ล่ะ ฉันกลับก่อนนะ”
“ถ้างั้นรอฉิงฉิงออกจากโรงพยาบาลแล้ว ต้องมากินข้าวที่บ้านนะ”
“ได้” เซี่ยงเถียนรับปาก แล้วหันไปพูดกับนิวหงด้วยว่า “ป้าคะ ถ้าอยู่โรงพยาบาลไม่สะดวก ก็ไปพักที่บ้านฉันได้นะ”