สำนักงานเงียบเกินคาด เซี่ยงเถียนชะโงกหน้าเข้าไปดู เห็นซุนเว่ยเซียงฟุบพักกลางวันอยู่คนเดียว พอได้ยินเสียงก็เงยหน้าขึ้นถามว่า “ไม่ใช่ว่าลางานเหรอ?”
“ไม่มีธุระอะไรแล้ว ฉันก็เลยมาอีก พี่ถิงถิงล่ะ?”
มุมปากซุนเว่ยเซียงกระตุกนิดหนึ่ง “ออกไปคุยกับคนอื่นน่ะ”
เซี่ยงเถียนแทบหลุดหัวเราะ แค่คิดก็พอจะเดาได้แล้วว่าในสำนักงานที่มีแค่หลิวถิงถิงกับซุนเว่ยเซียง หลิวถิงถิงคงอึดอัดจนทนไม่ไหว ถึงได้ออกไปคุยกับคนอื่นในช่วงพักกลางวัน
เซี่ยงเถียนเพิ่งรินน้ำให้ตัวเองได้แก้วเดียว ก็เห็นหลิวถิงถิงยิ้มแป้นเดินกลับมา พอเห็นเธอก็รีบวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามาหาอย่างดีใจ “เถียนเถียน มาแล้วเหรอ”
เซี่ยงเถียนรีบกลืนน้ำในปากลงไป แล้วก็เห็นจิ่งอวี่ชวนยืนอยู่ตรงประตู เธอหัวเราะแห้ง ๆ “ฮะ ๆ พี่ถิงถิง ฉันต้องไปแล้วล่ะ...”
ถ้าความขุ่นเคืองจับต้องได้จริง มันคงก่อตัวเป็นเงาคนหงอย ๆ อยู่ด้านหลังหลิวถิงถิงแน่ เธอโบกมืออย่างจำใจ “ไปเถอะ”
เซี่ยงเถียนหัวเราะเบา ๆ “แล้วเจอกันนะ” ก่อนจะไม่ลืมหันไปทักซุนเว่ยเซียงด้วย “พี่ซุน แล้วเจอกันค่ะ”
ตรงหน้าห้องพักผู้ป่วยในโรงพยาบาล ฉางฟาถอยหลังไปครึ่งก้าว พลางผายมือเชื้อเชิญ “น้องสะใภ้ เชิญเลย”
เซี่ยงเถียนยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย รู้สึกว่าฉางฟาคงมีอาการฝังใจเกี่ยวกับโรงพยาบาลแล้วล่ะ แค่ครึ่งเดือนกว่า ๆ ก็มาแล้วสองครั้ง แถมทั้งสองครั้งก็มาเยี่ยมหญิงตั้งครรภ์ที่คลอดก่อนกำหนดเพราะเหตุในโรงงานเหล็กกล้า
เธอกดมุมปากไว้ เคาะประตูสองครั้งแล้วผลักเข้าไปทันที คนในห้องพักผู้ป่วยมากันครบหน้า