“ถ่ายรูปพวกเขาสามคนเป็นครอบครัวอีกใบสิ” สวี่ชิงอวี้เอ่ย จิ่งโจวก็เดินไปหาอย่างรู้งาน
ภาพถ่ายจับภาพโม่ซีกับหลินซงอวี่กำลังก้มมองจิ่งโจว แววตาเต็มไปด้วยความอ่อนโยนและรักใคร่
ช่างถ่ายรูปยิ้มอย่างพอใจ “ถ่ายอีกใบ มองมาทางนี้นะ”
จิ่งโจวยืนอยู่ระหว่างโม่ซีกับหลินซงอวี่ เขย่งปลายเท้าขึ้นสุดแรงจนตัวสูงถึงอกโม่ซี แล้วเผยฟันน้ำนมแปดซี่
หลินซงอวี่ยื่นมือไปประคองหลังจิ่งโจวจากด้านหลัง รอยยิ้มของเขาดูจริงใจขึ้นไม่น้อย
โม่ซีไม่รู้ว่าตัวเองยิ้มสวยแค่ไหนในรูป แต่เธอรู้ว่าตอนนี้ในใจมีความสุขมาก
รอยยิ้มของช่างถ่ายรูปยิ่งจริงใจขึ้นอีก เพราะฟิล์มม้วนนี้ใกล้จะถ่ายหมดแล้ว
“เหลือฟิล์มใบสุดท้ายแล้ว ถ่ายรูปครอบครัวกันอีกสักใบ วันนี้ผมจะล้างให้เลย”
“ได้ มาเลยค่ะ” สวี่ชิงอวี้จัดตำแหน่งให้ทุกคน
สวี่ชิงอวี้กับจิ่งจวิ้นกังนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหน้า สวี่ชิงอวี้อุ้มอีอี ส่วนจิ่งจวิ้นกังอุ้มจิ่งโจว ด้านหลังยืนเรียงจากซ้ายไปขวาเป็นหลินซงอวี่ โม่ซี เซี่ยงเถียน และจิ่งอวี่ชวน
อีอีให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี แถมยังเป่าฟองน้ำลายเล็ก ๆ ออกมาด้วย ถึงเวลาที่ควรกินนมแล้วก็นอน แต่ตอนนี้กลับตื่นเต้นแจ่มใสไม่น้อย
“ช่างครับ วันนี้มารับรูปได้กี่โมง?” จิ่งจวิ้นกังกระตือรือร้นจนแทบอดใจไม่ไหว
“มารับตอนหนึ่งทุ่มก็แล้วกัน”
“ได้ครับ ล้างรูปทุกใบสามชุดนะครับ”
ช่างถ่ายรูปยิ้มกว้างกว่าเดิม “ได้เลย เดี๋ยวผมคิดเงินให้”
คราวนี้หลินซงอวี่กับจิ่งจวิ้นกังแย่งกันจ่ายเงิน สวี่ชิงอวี้ไม่ได้เข้าไปร่วมวง แค่พูดกับเซี่ยงเถียนว่า “พวกเราพาอีอีกลับไปก่อนนะ พวกเธอไปเดินเล่นกันเถอะ”