เธอไม่ใช่ว่าไม่เคยบอกเป็นนัย ๆ เรื่องการสอบเข้ามหาวิทยาลัยกับทั้งสามคนในสำนักงาน แต่สามคนนี้น่ะหรือ ซุนเว่ยเซียงก็อายุมากแล้ว แถมภรรยาก็กำลังตั้งท้อง เขาเองก็ไม่ได้มีความทะเยอทะยานอะไร
ส่วนหลิวถิงถิงยิ่งแล้วใหญ่ เธอรู้สึกว่าแค่เห็นหนังสือของลูก ๆ ที่บ้านก็ชวนให้ง่วงแล้ว ยังจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยอีกหรือ? ไม่มีทางเด็ดขาด
หลินอวี้หลิงยิ่งไม่ยึดติดอะไร เพราะตกบันได แม้จะคลอดลูกได้อย่างราบรื่น แต่สุขภาพก็เสียหายอยู่ไม่น้อย
เฉินเฟิงแทบจะเลี้ยงลูกสองคนอยู่แล้ว แถมยังเป็นพวกให้ความสำคัญกับลูกสาวมากกว่าลูกชายด้วย
ทำเอาซุนเหมียวสงสารหลานชายจับใจ แม่ก็พึ่งพาไม่ได้ พ่อก็พึ่งพาไม่ได้!
ทุกคนย่อมมีทางเลือกของตัวเอง อีกอย่าง ใครบอกว่าการสอบเข้ามหาวิทยาลัยเป็นทางออกเพียงทางเดียวล่ะ?
เซี่ยงเถียนยิ้มพลางดึงนิ้วก้อยออกมา ทว่ากลับถูกหลิวถิงถิงคล้องแขนไว้ «ถ้าว่างก็กลับมาเยี่ยมพวกเราบ้างนะ บ้านเธอยังมีวิศวกรจิ่งอยู่ที่นี่นี่นา มาเยี่ยมเขาแล้วก็แวะมาหาพวกเราด้วยสิ»
«ปกติฉันชอบดูเขาตอนกลางคืน» ตอนนี้เซี่ยงเถียนพูดประโยคนี้ได้อย่างหน้าตาเฉยแล้ว
หลิวถิงถิงส่งสายตารู้ทันมาให้ ก่อนพูดทันทีว่า «งั้นก็รีบมีอีกคนสิ»
หา?
หางตาเซี่ยงเถียนกระตุก การเร่งให้มีลูกที่มาแบบไม่ทันตั้งตัวนี่มัน...
«ฉันมีทั้งลูกชายลูกสาวแล้ว พอแล้ว»
«แต่ฉันอยากมีลูกสาวอีกคน» หลิวถิงถิงลูบท้องตัวเอง
«งั้นก็รีบมีสิ» หลินอวี้หลิงยกมือกุมท้องเช่นกัน ใบหน้าเปี่ยมความเขินอาย «ฉันหวังว่าคนนี้จะเป็นลูกสาว»