“เป็นอะไรไป?” เซี่ยงเถียนถามอย่างเป็นห่วง กลัวว่าเขาจะถูกใครรังแกมา
จิ่งโจวขมวดคิ้ว “พวกเขาอยากได้ประทัดมือของผมกันหมดเลย แต่ผมไม่อยากให้” พูดจบก็เริ่มน้อยใจขึ้นมาเอง “ผมไม่ได้ขี้เหนียวนะ แต่พวกเขามีตั้งหลายคน แถมหลายคนผมก็ไม่รู้จักด้วย”
เซี่ยงเถียนลูบศีรษะจิ่งโจว “ลูกทำถูกแล้ว”
จิ่งโจวเงยหน้า กัดริมฝีปากล่างอย่างลังเล “แต่แม่ไม่ได้บอกเหรอว่าต้องแบ่งปันกัน?”
เซี่ยงเถียนทั้งขำทั้งจนใจ “ที่แม่พูดถึงคือเวลาลูกกินอะไร ให้ถามคนในบ้านว่าอยากกินด้วยไหม ไม่ใช่แอบกินคนเดียวต่างหาก”
จิ่งโจวพยักหน้าอย่างเข้าใจครึ่ง ๆ กลาง ๆ เรื่องแบบนี้คงต้องให้เหตุการณ์สอน คนสอนคนอาจไม่เข้าใจ แต่เหตุการณ์สอนแค่ครั้งเดียวก็จำได้แล้ว เซี่ยงเถียนยิ้มพลางบอกว่า “ในเมื่อไม่ออกไปไหนก็มาช่วยกันทำงานเถอะ”
“ได้ครับ”
ตลอดบ่าย ทุกคนช่วยกันวุ่นอยู่ในครัว สวี่ชิงอวี้รับหน้าที่สับเนื้อกวางเป็นหลัก เตรียมทำเกี๊ยวไส้เนื้อกวาง
ในลานบ้านยังได้กลิ่นหอมที่ลอยมาจากบ้านอื่นเป็นระยะ
ไม่ว่าบ้านไหนจะยากจนแค่ไหน วันสิ้นปีก็ต้องกินเกี๊ยวสักมื้อ และมีอาหารเนื้อสักจาน
บ่ายสามโมง เซี่ยงเถียนเริ่มทอดปลา จากนั้นก็ลวกไก่กับซี่โครงหมาป่า ส่วนถั่วงอกก็ลวกจนสุกแล้วคลุกปรุงรส แตงกวาก็คลุกเตรียมไว้ล่วงหน้าให้เข้าเนื้อ
พอถึงห้าโมง สวี่ชิงอวี้เหลือบมองนาฬิกา “เถียนเถียน เริ่มทำกันได้แล้วล่ะ แม่ว่าเหล่าจิ่งใกล้กลับมาแล้ว”
“ได้เลยค่ะ”
ในครัวกำลังวุ่นกันอย่างคึกคัก จิ่งอวี่ชวนกับจิ่งโจวถูกไล่ออกมานอกครัว