เช้าวันส่งท้ายปีเก่า อีอีถูกเปลี่ยนให้สวมเสื้อผ้าชุดใหม่ เสื้อบุฝ้ายกับกางเกงบุฝ้ายสีแดงทั้งชุด บริเวณหน้าอกยังมีรูปกระต่ายตัวน้อยที่สวี่ชิงอวี้เย็บไว้ให้ ขาทั้งสองข้างกับหูกระต่ายยาวห้อยลงมา น่ารักเป็นพิเศษ
“โธ่ อีอีของเราทำไมน่ารักขนาดนี้นะ!” สวี่ชิงอวี้สวมหมวกใบเล็กที่หยางหวยฮวาทำให้อีอีด้วย ปลายหมวกทรงกลมป้อมมีปุยหางกระต่ายลูกเล็ก ๆ ส่วนข้างหูทั้งสองด้านก็มีเชือกห้อยลงมา ข้างบนเย็บปุยลูกเล็ก ๆ ไว้เหมือนกัน
ขนกระต่ายสีเทาปนขาว พอสะบัดดูแล้วก็รู้สึกได้ว่าทั้งนุ่มลื่นและฟูฟ่อง
พอสวมหมวกแล้ว ใบหน้าเล็ก ๆ ของอีอีก็ดูจิ้มลิ้มน่ารักยิ่งกว่าเดิม ดวงตาชั้นเดียวกลับโตมาก ลูกตาดำแทบเต็มดวง กลมใสจับจ้องคนตรงหน้าอย่างตั้งอกตั้งใจ
มือเล็ก ๆ จับปุยลูกกลมไว้ พลางส่งเสียงอืออาอย่างไม่รู้ตัว “เอ๊ะ?”
“ฮ่า ๆ ๆ” สวี่ชิงอวี้ถูกอีอีทำให้หัวเราะ “อีอีชอบใช่ไหมจ๊ะ หมวกใบเล็กที่คุณยายทำให้ไง”
“อาอาอา...”
“ดูสิ ๆ อีอีบอกว่าชอบ”
มุมปากเซี่ยงเถียนกระตุก นี่สินะความรักที่คุณยายมีให้หลาน เธอฟังไม่ออกเลยสักนิดว่าอีอีบอกว่าชอบตรงไหน
“มาเร็ว มาเร็ว มาติดกลอนคู่กัน ผมเตรียมไว้แล้ว” จิ่งจวิ้นกังตะโกนเรียกคนอย่างตื่นเต้นจากห้องรับแขก
“มาแล้วค่ะ” สวี่ชิงอวี้อุ้มอีอีออกมาเป็นคนแรก แต่เกือบจะถอยกลับเข้าไปอีก ไม่รู้จิ่งจวิ้นกังคิดอะไรอยู่ ถึงได้ดึงดันเขียนกลอนคู่ด้วยตัวเอง จนห้องรับแขกเหม็นคลุ้งไปหมด
“ดูสิ เป็นยังไงบ้าง?”
“เสียงหัวเราะอุ่นเรือน เสริมสุขสันต์ ประตูหน้าพลัมแดงรับวสันต์ใหม่ คำขวัญกลาง ‘ครอบครัวสุขสันต์’” สวี่ชิงอวี้อ่านออกมาแล้วรีบให้กำลังใจ “ดีมาก ๆ”